Þetta er hálfgert vandræðamál með Ögmund Jónasson, Guðfríði Lilju Grétarsdóttur og þau hin í róttæka armi VG.

Ekki að þau séu neitt í ólagi. Alls ekki.

Þau hafa komið því til leiðar að ríkisstjórnin þarf að virða þingræðið. Þingið stendur ofar framkvæmdavaldinu. Vilji þings og ríkisstjórnar þarf ekki að fara saman.

Þetta er gott og blessað.

En margt hefur verið sagt og gert og spurningin er hvort nokkur leið sé til baka.

Enginn trúir því að Samfylkingin eða  VG séu á höttunum eftir nýju stjórnarmynstri.

Samfylkingin býr nú við þá mestu eindrægni og samstillingu sem um getur í sögu flokksins. Hið eina sem gæti ýft þetta slétta haf jafnaðarmanna væri hjal um að hefja samstarf við hrunflokkinn, Sjálfstæðisflokkinn á ný. Það þolir ekki hálf Samfylkingin og helmingur kjósenda flokksins.

Ögmundur og Steingrímur setjast niður og fjalla um hag þjóðarinnar án þess að blanda persónum sínum of mikið inn í myndina. Líka Lilja Mósesdóttir sem þolir ekki AGS.

Ekki er verið að leita að nýju stjórnarmynstri.

Ögmundur styður stjórnarsamstarfið. Hann gerir það í alvöru.

Upp á VG-forystuna stendur að miðla málum og græða sár. Eins og Illugi Jökulsson orðaði það: Þingið sagði X, Hollendingar og Bretar sögðu Y og niðurstaðan verður Z í Icesave málinu.

Allir hafa fengið eitthvað.

Þetta skilur Ögmundur vel.

En er einhver leið til baka?

Var hann ekki of fljótur að segja af sér embætti?

Ég held ekki. Það er hátt til lofts og vítt til veggja í höfði Ögmundar, sem, þegar öllu er á botninn hvolft, er einn af arkitektum samstjórnar Samfylkingarinnar og VG.

Honum dugar að kenna sinni ríkisstjórn lexíu.

Jafnvel þótt það kosti ráðherraembætti.

Hann kom boðskap sínum á framfæri. Hann er það sem hann gerir.

Það er göfugt.