Styrmir Gunnarsson fyrrverandi ritstjóri Morgunblaðsins spyr sig í Sunnudagsmogganum hvort Sjálfstæðisflokkurinn muni sækja inn á miðjuna. Þegar flokkurinn nái aftur fyrri stöðu sinni verði það með sigrum sem vinnist á miðjunni.

Ekki er nú Morgunblaðið og áhangendur Davíðs Oddssonar beinlínis á leið inn á miðjuna. Þvert á móti. Miðjusigrana verða Illugi, Bjarni og Þorgerður að vinna svo nokkrir úr frjálslyndari armi flokksins séu nefndir.

Og svo ritar Styrmir, unnandi frjásrar samkeppni, þetta: "Í málefnum atvinnu- og viðskiptalífs er hins vegar nauðsynlegt að læra af fenginni reynslu og setja víðtæka nýja löggjöf til þess að tryggja frjálsa samkeppni og koma í veg fyrir einokun stórfyrirtækja sem verður til í skjóli frjálsrar samkeppni án sjálfsagðs aðhalds."

Það er eins og mig minni að Styrmir, Kjartan Gunnarsson, þáverandi framkvæmdastjóri Sjálfstæðisflokksins, og fleiri hafi reynt að taka lögin í sínar hendur þegar þeir lögðu á ráðin um málatilbúnað gegn Baugi árið 2002 inni á ritstjórnarskrifstofu hans á Mogganum.

Lögin eru ágæt en menn eins og Styrmir hafa bara viljað fara eftir þeim í sumum tilvikum og öðrum ekki. Að svo miklu leyti sem lögin halda ekki er það vegna þess að þau voru sett í valdatíð fjölskyldnanna 15, Kolkrabbans og helmingaskiptareglunnar, og voru vísvitandi höfð "götótt" til að tryggja refsileysi ráðandi stétta og stuðningsmanna Flokksins.

Georg Ólafsson vogaði sér að senda Samkeppnisstofnun inn í olíufélögin, helstu styrktaraðila Sjálfstæðisflokksins og Framsóknarflokksins, árið 2001.
Hann var sviptur embætti árið 2005 þegar flokkur Styrmis og Davíðs var búinn að pína Valgerði Sverrisdóttur til að leggja stofnun hans niður og stofna Samkeppniseftirlitið.

Annars hlustaði ég á ævintýralega hallærislega umræðu fyrir tilviljun á ÍNN fyrir helgina. Þar fordæmdi Hallur Hallsson Vilhjálm Egilsson framkvæmdastjóra Samtaka atvinnulífsins sem bent hafði á að Bónus hefði náð yfirburðastöðu á matvörumarkaði vegna þess að fólk kysi sjálft að fara með buddurnar sínar þangað og versla.
"Villi, það er forkastanlegt að heyra þetta frá framkvæmdastjóra Samtaka atvinnulífsins," sagði Hallur.
Vilhjálmur lét sér hvergi bregða og sagði að Davíð Oddsson og Sjálfstæðisflokkurinn hefðu náð yfir 60 prósenta fylgi í borgarstjórnarkosningum árið 1990. Auðvitað kvörtuðu hinir undan yfirburðastöðunni sem þessu fylgdi. En þetta vildi fólkið og ekkert við því að segja. Þetta var niðurstaðan af frjálsri samkeppni á stjórnmálasviðinu. 
Já, hefði Halli liðið betur hefði Jóhannes í Bónus hefði sleppt því að fara með verslanir sínar út á land og haldið sig við höfuðborgarsvæðið og haft sem því nemur minni markaðshlutdeild. Hefði fólkið í landinu viljað það frekar, spurði Vilhjálmur. 

Sammleikurinn er sá að menn eins og Styrmir, Davíð og Hallur eru málpípur sérhagsmuna. Þeir þola ekki frjálsa samkeppni þegar niðurstaða hennar er ekki í þágu vina, vandamanna og sérhagsmuna.