Þorvaldur Gylfason hagfræðiprófessor ritaði sína vikulegu grein í Fréttablaðið síðastliðinn fimmtudag undir fyrirsögninni "Hjálp að utan".

Svo innilega sammála sem ég er Þorvaldi um að sótt skuli sérhæfð þekking út fyrir íslenska kunningjaþjóðfélagið til þess að slá köldu mati á aðdraganda og orsakir bankahrunsins var það ekki akkúrat sá boðskapur sem sló mig í greininni.

Heldur þessi:

"Rösku ári eftir hrun hefur ekki enn fengizt upplýst, hvaða stjórnmálamenn, embættismenn og aðrir tóku áhættulaus auðkúlulán í bönkunum til hlutabréfakaupa með veði í bréfunum einum. Þessi einstefnuveðmál kunna að stríða m.a. gegn 249. grein hegningarlaga um umboðssvik, þar eð ætlunin að baki viðskiptunum var bersýnilega að láta saklausa vegfarendur, það er aðra hluthafa og að lokum skattgreiðendur, taka skellinn, ef illa færi. Rannsóknarnefnd Alþingis hefði verið í lófa lagið að taka þetta afmarkaða mál og önnur slík út fyrir sviga og birta upplýsingarnar sérstaklega. Hefði það verið gert, hefði Alþingi kannski hugsað sig tvisvar um, áður en það lagði auðkúlulanþega að jöfnu við heiðarlega skuldara, sem lögðu húseignir sínar að veði, með því að bjóða báðum hópum hliðstæða eftirgjöf skulda með nýjum lögum, sem voru keyrð í gegnum þingið með hraði um daginni."

Gegn þessu stendur aðeins sjónarmiðið um að allir ódæmdir menn skuli njóta jafnræðis gagnvart lögunum. Komi á dagin að auðkúlumenn hafi brotið lög breytir engu þótt þeir njóti jafnræðis gagnvart nýju skuldaeftirgjafarlögunum.

En auðkúlulánahópurinn er það afmarkaður og svo vandalítið að telja í þann dilk að eiginlega er ekki annað hægt en að taka undir með Þorvaldi.