Eftirfarandi tileinka ég Sigmundi Davíð og Bjarna Ben, ungum stjórnmálaforingjum í íslenskum stjórnmálum á 21. öld:

Í þessari stuttu fréttaskýringu í sænska dagblaðinu Dagens Nyheter í ágúst sl. er að finna eftirfarandi um íslenska bankahrunið:

„Hneykslið og fjármálahrunið í heild sinni er einkenni sjúkdóms sem hrjáir landið og á sér dýpri rætur. Það má meðal annars ráða af skrifum fjölda  íslenskra hagfræðinga sem rita á hinn virta umræðuvef VoxEU.

Þeir telja að stjórnmál tuttugustu aldar á Íslandi hafi verið gegnsýrð af ættarveldi og frændhygli. Nýja ríkisstjórnin er fyrsta meirihlutastjórnin sem gömlu ráðandi flokkarnir, Sjálfstæðisflokkurinn og Framsónarflokkurinn, eiga ekki aðild að. 
Þegar tveir af þremur ríkisbönkunum voru einakvæddir voru þeir „færðir mönnum á silfurfati“ sem náengdir voru þessum flokkum. Nýju bankamennirnir höfðu ekki mikla reynslu af nútímalegri fjármálastarfsemi. Veikur seðlabanki (þar sem seðlabankastjórar voru sóttir raðir stjórnmálamanna) réði ekki við það verkefni að hafa eftirlit með þeim.
Tíminn fór í að glíma við verðbólgu með háum vöxtum fremur en að hemja áhættusækni bankanna. Þegar bólan sprakk varð Ísland fyrst vestrænna ríkja (þróaðra landa) til þess að leita á náðir Alþjóðagjaldeyrissjóðsins í 30 ár.

Umsókn þessa litla eyríkis um aðild að Evrópusambandinu er ekki degi of sein. Samþykki þjóðin aðild að ESB í þjóðaratkvæðagreiðslu væri það merki um að Íslendingar hefðu loksins látið af sjálfbirgingslegri naflaskoðun sem svo mjög hefur einkennt þjóðina. 

En eins og ljóst má vera af þroti Kaupþings mun það taka tíma áður en sigur vinnst á frændhyglinni.“

Fyrirsögn greinarinnar í Dagens Nyheter er: Ísland: Lítið land - stórt ættaflokkasamfélag