Fyrir fáeinum árum lék allt í lyndi. Best heppnaða frjálshyggjutilraun veraldar hafði verið gerð á Íslandi.  Flest opinber fyrirtæki höfðu verið einkavædd, skattar fyrirtækja og ríkra höfðu verið lækkaðir.  Fjármagnstekjuskattur var lækkaður. Fjármagnsflóðið  út í atvinnulífið, sem af þessu leiddi,  lyfti öllum bátum, litlum sem stórum.  
Nýfrjálsir bankar, sem sagt var að hefðu verið fjármagnaðir með rússagulli að hluta, var gefinn laus taumurinn og útrásin hófst. Þúsund nýir bankamenn með  1 upp í 20 milljónir króna á mánuði hækkuðu neyslustigið svo um munaði. Allir nutu góðs af. Þaggað var niður í efasemdamönnum með gríðarlegri dúsu vaxandi skatttekna af bankastarfseminni . Vandalaust varð fyrir 300 þúsund manna þjóð að reka 6 háskóla. Nýtt tæknisjúkrahús voru smámunir. Tónlistarhöll var byggð fyrir smáaurana sem Björgólfur Guðmundsson var með í skirtuvasanum í barnaafmælum.
Á þessum tíma hefði verið óhugsandi að ræða aukna misskiptingu gæða. Framsóknarflokkurinn kallaði stjórnarstefnuna velferðarpólitík.

Gagnrýni óhugsandi
Sjálfstæðismenn hittu vini sína auðkýfingana, ýmist í einkaþotum eða um borð í snekkjum í Mónakó og lögðu á ráðin um einkavæðingu orkulindanna og orkufyrirtækjanna.  Hólmsteinn trúboði í HÍ skrifaði greinar í virt erlend blöð og sagði frá því að hin vitri forsætisráðherra ætti aðeins eitt eftir á sjötta degi sköpunarverks síns, að einkavæða orkulindirnar. Tugmilljónirnar streymdu nokkrum misserum síðar í flokkssjóðina, 30 milljónir frá FL Group og 25 milljónir frá Landsbankanum.
Á þessum tíma var gagnrýni óhugsandi. Háskólar urðu þegjandalegir og skrifuðu pantaðar skýrslur gegn hæfilegri þóknun. Best væri að háskólar yrðu þjónar atvinnulífsins og lögfræðingastéttin skrifaði lög fyrir stjórnarherrann og sæi  um túlkun þeirra. Dómstólar  voru mannaðir fólki með rétt flokksskírteini.
Þó má minnast Þjóðhagsstofnunar sem snemma á áratugnum gerði athugasemdir við efnahagsstefnu stjórnvalda.
Stofnunin var lögð niður.
Prófessor í HÍ lagði fram gögn um að skattpíning alþýðu færi vaxandi og ójöfnuður ykist hraðar en annars staðar á byggðu bóli.
Hann var úthrópaður á Alþingi.

Óþægindi sannleikans
En svo hrundi allt. Hólmsteinn hringsnérist og fann sökudólga í útlöndum.  Allt fór úrskeiðis eftir að Davíð Oddsson sleppti stjórnartaumunum árið 2004. Já, meira að segja forsetinn var á bandi hinna illu afla sagði hann.
Frá þessu þarf að segja og þess vegna hefur nú hinu virta Morgunblaði verið valinn nýr ritstjóri. Skrifa þarf söguna rétt. Þarf Morgunblaðið til dæmis ekki að koma í veg fyrir þjóðin festi sér í minni ósannindi þau sem Jóhanna Sigurðardóttir var með á vörunum í ræðu um síðustu helgi?  Þar sagði hún orðrétt:

„Árið 1993 voru ríkustu 1% fjölskyldna landsins með um 4% hlutdeild í ráðstöfunartekjum. Árið

2007 eru orðin alger umskipti því þá eru 1% ríkustu fjölskyldnanna með um 20%

ráðstöfunartekna. Eitt prósent með fimmtung  ráðstöfunartekna.

Ekki nóg með það. Ríkustu 10 prósentin tvöfölduðu hlutdeild sína í ráðstöfunartekjunum á

sama tíma og höfðu um 40% ráðstöfunartekna árið 2007. Aðrar íslenskar fjölskyldur, 90%

fjölskyldna í landinu, skiptu 60% teknanna á milli sín árið 2007.

Þetta eru ótrúlegar breytingar á skömmum tíma – og þær voru afleiðing markvissrar stefnu

Framsóknarflokks og Sjálfstæðisflokks – stefnu misskiptingar.“

Eiginlega er þetta meiri og erfiðari staðreyndir  en venjulegur Íslendingur, þjakaður af bankahruni, getur kyngt í einu lagi.
Hugsanlega mun nýr ritstjóri Morgunblaðs allra landsmanna leiðrétta þessi ósköp með eftirminnilegum hætti.

Hann gerir það áreiðanlega ekki  í samræmi við viðhorf biskupsfrúarinnar af Kantaraborg sem leidd var í allan sannleika um þróunarkenningu Darwins á nítjándu öld. Henni var sagt að maðurinn og aparnir ættu sér sameiginlegan forföður. „Við skulum biðja til guðs að þetta sé ekki satt,“ sagði biskupsfrúin. „En sé þetta satt skulum við biðja þess heitt og innilega að takast muni að þegja yfir því.“

(Birt í DV 30. sept. 2009)