Agnes Bragadóttir, blaðamaður, greinir frá því í sunnudagsblaði Moggans að áramótaviðtali við Þorstein Pálsson, þáverandi formann Sjálfstæðisflokksins, hafi verið kippt út úr blaðinu í desember 1990. Þorsteinn hafi ekki verið sáttur við viðtalið, sem Agnes tók við hann, og hefði viljað breyta því og jafnvel breyta spurningum.
Á þetta var ekki fallist en viðtalið birtist hins vegar aldrei.
Þetta kemur ekkert á óvart þegar Morgunblaðið og hagsmunir Sjálfstæðisflokksins eiga í hlut. En einkennilegar ályktanir Agnesar um málið gera það áhugavert.

Í fyrsta lagi kemur fram að Þorsteinn Pálsson fékk viðtalið til yfirlestrar. Var það þá ekki fyrirfram gefið að hann mætti gera athugasemdir við það?

Í öðru lagi lætur Agnes að því liggja að eftir að hafa tapað formannsslag við Davíð Oddsson 1991 hafi Þorstein eiginlega haft lifibrauð sitt úr hendi hans í 15 ár! Fyrst sem ráðherra og síðar sendiherra.
Þar með sé það einhvern veginn ódrengilegt af ritstjóranum Þorsteini Pálssyni að gagnrýna Davíð nú.
Þetta kemur upp um einstaklega ófrjálsan og kúgaðan þankagang Agnesar. Umbunar- og tyftunarkerfi Flokksins og formannsins er fólgið í því að útdeila almannafé, sem hann ræður yfir með aðgangi að ríkissjóði, til dæmis með því að veita mönnum sendiherrastöður. Gegn sendiherrastöðu á Davíð sem sagt að hafa keypt hollustu Þorsteins að eilífu og því óleyfilegt af honum að gagnrýna Davíð árið 2008 fyrir peningamálastjórn síðustu ára.
 
Ef Agnes hugsar einmitt svona ætti hún ekki að stunda blaðamennsku. Starfar hún sjálf sem frjáls blaðamaður eða finnst henni eðlilegt að starfa í skjóli einhvers? Er hún málpípa einhvers sem hún þarf að endurgjalda greiða? Rétt eins og Þorsteinn átti ekkert með að gagnrýna Davíð eftir að hafa "þegið lifibrauð sitt" í 15 ár úr hendi hans? Glík skulu gjöld gjöfum.

Ályktanir Agnesar eru furðulegar og einkennilegar og bera vott um mengað hugarfar sem eiginlega á ekki heima í stétt blaðamanna. Þorsteinn Pálsson er ritstjóri, frjáls borgari, og má hafa þær skoðanir sem honum sýnist þótt þær fari í bága við línu heimastjórnararms Sjálfstæðisflokksins til Evrópusambandsins og evrunnar.
Sjálfur er ég ekki alltaf sammála Þorsteini og lét meira að segja af störfum sem blaðamaður á Fréttablaðinu í júní 2006 eftir átök við hann. En aldrei hefur hvarflað að mér að Þorsteinn megi ekki hafa sínar skoðanir og skjóta föstum skotum að hverjum sem er.

Fyrir hönd íslenskrar blaðamannastéttar, sem nú á undir högg að sækja, vona ég að Agnes sjái meinbugina á málflutningi sínum og fylgi eftirleiðis heilbrigðum prinsípum málfrelsis og rökræðu. Ella fái sér aðra vinnu.