Á hvaða vegg rákust Framsóknarmenn?

Þegar forseti lýðveldisins ákvað að veita Ingibjörgu Sólrúnu Gísladóttur umboð til þess að kanna hvort nýr meirihluti væri til á alþingi, annar en sá sem liðast hafði í sundur, hafði hann eftirfarandi yfirlýsingu í höndum frá Framsóknarflokknum frá 21. janúar:

"Á  fundi þingflokks framsóknarmanna nú síðdegis veitti þingflokkurinn formanni Framsóknarflokksins, Sigmundi Davíð Gunnlaugssyni, fullt umboð til að bjóða forsvarsmönnum Samfylkingarinnar og Vinstrihreyfingarinnar græns framboðs að mynda minnihlutaríkisstjórn flokkanna tveggja sem varin yrði vantrausti af hálfu Framsóknarflokksins á meðan alþingiskosningar verða undirbúnar.
Þetta er háð því að kosningar fari fram eigi seinna en 25. apríl næstkomandi og að strax verði ráðist í aðgerðir til að koma til móts við skuldsett heimili í landinu og bæta rekstrarskilyrði íslensks atvinnulífs. Í því felist meðal annars að mörkuð verði stefna í gjaldmiðilsmálum þjóðarinnar. Jafnframt verði komið á stjórnlagaþingi sem semji nýja stjórnarskrá íslenska lýðveldisins."

Skemmst er frá því að segja, að  þeir sem raunverulega taka þátt í myndun nýrrar ríkisstjórnar, Samfylkingin og VG, hafa fallist á að kosið verði 25. apríl og að komið verði á stjórnlagaþingi. Restin er einhvers konar útfærsluatriði.
En Framsóknarflokkurinn vill ráða öllu. Hann segist vilja veita ríkisstjórn hlutleysi að fullnægðu ákveðnum skilyrðum en er í raun í hörku stjórnarmyndunarviðræðum sem formlega er í  höndum VG og Samfylkingarinnar.
Þetta er meira en lítið sérkennilegt og bendir til þess að Framsóknarflokkurinn skilji hlutverk sitt á sviðinu þannig að þeir geti ráðið ferðinni og þeim beri að koma öllu sínu fram og ættu í raun að fá nokkur ráðuneyti.
Skilja Framsóknarmenn ekki hvað í því felst að veita ríkisstjórn hlutleysi?

Það merkir nánast að þeir taki ekki afstöðu til verka ríkisstjórnarinnar, greiði ekki atkvæði gegn frumvörpum hennar á þingi en sitji hjá, jafnvel frekar en að styðja lagafrumvörpin.

Komi til þess að minnihlutastjórn geri eitthvað gegn vilja þeirra eiga þeir möguleika á að banka upp á og segja: "Því miður getum við ekki stutt þetta."

Þannig verður minnihlutastjórn að semja sig í gegn um þingið.
Þetta er þingræði.
Framsóknarmenn sem vilja styrkja þrígreiningu valdsins  virðast ekki skilja þingræðið og halda að þeir geti einir ráðið öllu með sinn 11 prósenta þingstyrk á þingi.
Framsóknarmenn hegða sér eins og þeir séu í miðju stjórnarmyndunarviðræðnanna en ekki í hlutleysisgír á hliðarlínu. Í pólitísku tilliti fara þeir um eins og fíll í glervörubúð. Egna VG og Samfylkinguna upp á móti sér vegna misskilnings þeirra á formsatriðum.

Af hverju vill nýr formaður Framsóknarflokksins ekki skilja að HANN Á EKKI HLUT AÐ STJÓRNARMYNDUNINNI nema óbeint?

Af hverju skilur hann ekki að háttalag hans er hættuspil. Hann niðurlægir þá flokka sem hann hafði boðið hlutleysi, vanmetur þá, lítur niður til þeirra, treður á þeim og  egnir þá til illinda með því að setja sig á háan hest eins og hann eigi aðild að stjórnarmyndunarviðræðunum en ekki að hann styðji þær eða verji minnihlutastjórn hlutleysi?
Þetta er því óskiljanlegra sem betur verður ljóst að Samfylkingin og VG hafa orðið við öllum helstu kröfum Framsóknarflokksins.
Afleiðingin af þessari firringu er sú að hættan á alvöru stjórnarkreppu eykst og hugsanlega verði þing rofið og boðað til kosninga eftir 45 daga.
Það jafngildir algerrir stjórnarkreppu ofan á efnahagskreppuna.
Sú kreppa mun verða skrifuð á Framsóknarflokkinn sem þar með hefur framið einskonar harakiri skömmu fyrir kosningar.
Sigmundur formaður er vel meinandi en skilur ekki pólitík og formsatriði. Kappið má ekki bara beinast að málefninu einvörðungu því pólitík lýtur sínum eigin lögmálum.

Er Framsóknarflokkurinn að gera skammtíma neyðarstjórn að stökkpalli inn í kosningabaráttuna undir kjörorðinu: "Vér einir vitum"?


(Endurbirt  lítið breytt vegna galla í uppsetningu á vef)