Seðlabanki Íslands lánaði íslenskum bönkum  allt að 400 milljarða króna um og fyrir bankahrunið  gegn veðum sem reyndust ónýt enda byggðust þau á krosstengslum og  óheilbrigðum,  blekkjandi  og eftirlitslausum æfingum stjórnenda bankanna .

Þessar lánveitingar þarf að rannsaka til hlítar og leggja mat á það hvort  um opinberan neyðarstuðning hafi verið að ræða eða venjulega fyrirgreiðslu í aðdraganda bankahrunsins.  Almenningur  í  landinu á rétt á því að fá að vita undanbragðalaust hvort Seðlabankinn hafi vísvitandi verið notaður sem sjálftökusjóður fjármálastofnana og auðmanna eða hvort lánveitingarnar og veðin hafi verið kunnáttusamlega metin af hæfri bankastjórn Seðlabankans.

Innmúruð aðstoð við innvígða
Auðvelt er að benda á að í siðmenntuðum nágrannalöndum fer öll meiriháttar fyrirgreiðsla úr opinberum sjóðum  til bjargar fjármálakerfinu eða atvinnulífinu fram fyrir opnum tjöldum. Sem dæmi má nefna ákvarðanir breskra stjórnvalda varðandi  greiðsluþrot Northen Rock bankans síðla árs 2007, opinbera fyrirgreiðslu ríkissjóðs Bandaríkjanna við íbúðalánasjóðina Freddie Mac og Sallie Mae og síðar fyrirgreiðslu yfirvalda í Washington við bandaríska bílaiðnaðinn.  Allt verður að vera fyrir opnum tjöldum enda um opinbert fé að ræða.

Við blasir að bankastjórn Seðlabankans, Davíð Oddsson, Eiríkur Guðnason og Ingimundur Friðriksson, eru ábyrgir fyrir meiriháttar kaupum bankans á verðlausum skuldabréfavöndlum einkafyrirtækja, svonefndum eiturbréfum, fyrir hundruð milljarða króna í aðdraganda bankahrunsins á síðasta ári. Voru þeir meðvitaðir um að þeir voru að lána óreiðumönnum? Vissu þeir að stór hluti fjárins sem þeir lánuðu var notaður til kaupa á ríkisskuldabréfum sem seld voru erlendis gegn gjaldeyri?

Seðlabanka forðað frá gjaldþroti
Seðlabankinn hefur sjálfur afskrifað 75 milljarða króna vegna mistaka sinna.  Fráfarandi ríkisstjórn hefur þegar afskrifað 220 milljarða króna vegna ónýtra bréfa sem hún neyddist til að taka af Seðlabankanum til þess að forða honum frá gjaldþroti undir árslok í fyrra. Vitað er að glataður stuðningur við Icebank einan, síðar Sparisjóðabankann, nam 100 milljörðum króna. Loks má nefna  500 milljóna evra lán til Kaupþings dagana áður en bankinn féll.  Nú er upplýst að mikið af því fé tapaðst að eilífu úr landi. Veð voru tekin í FIH-banka Kaupþings í Danmörku sem kann að fara í þrot.

Fari allt á versta veg hefur Seðlabankinn tapað tæpum 400 milljörðum króna af almannafé á síðasta ári eða sem nemur fjárlögum íslenska ríkisins í heilt ár. Ef danski seðlabankinn hefði  tapað 18 þúsund milljörðum króna á laun, eða sem nemur útgjöldum danska ríkisins á þessu ári, hefði orðið bylting þar í landi.
Upplýsa þarf hvort Seðlabankinn lánaði með vitund og samþykki  forsætisráðherr a og fjármálaráðherra, flokksbræðra seðlabankastjóra.

Krafa um opinbera rannsókn
Hverjar væru málsbætur seðlabankastjóranna ef þeir yrðu dregnir fyrir dóm?  Gætu þeir borið fyrir sig fákunnáttu og gáleysi? 
Seðlabankastjórarnir vissu fyrir víst að á fyrir ári síðan veltu einkabankarnir  á undan sér 6.000 milljarða króna skammtímaskuldum á sama tíma og lánalínur þeirra voru að lokast vegna alþjóðlegu lánfjárkreppunnar og  lánshæfismat þeirra hríðlækkaði .

Við rannsókn þessa máls mun koma í ljós hvers vegna Seðlabankinn gaf bönkunum heilbrigðisvottorð í skýrslu sinni um fjármálastöðugleika síðastliðið vor. Kannski var sú skýrsla gerð vegna þess að seðlabankastjórarnir töldu  í fákunnáttu sinni að með því að moka út peningum almennings gegn ástar- eða eiturbréfum íslenskra óreiðumanna, sem Davíð Oddsson kallar svo,  kæmist á undraverður fjármálastöðugleiki.

Meginatriðið er að hafi  verið um opinbera neyðaraðstoð Seðlabankans að ræða við einkavædda banka á brauðfótum fór hún fram á laun ólíkt því sem gerist meðal siðaðra þjóða.

Enn á ný var klíkuþjóðfélagið íslenska í essinu sínu. Allt gert fyrir luktum dyrum. Eftirlit Alþingis í molum enda þingið undir hæl  Davíðsmanna í ríkisstjórninni sem kúga þingið alla daga ársins.

Ekki er unnt að þegja lengur um neyðaraðstoð Seðlabankans  sem fram fór í innmúruðu íslensku klíkuþjóðfélagi á síðasta ári.

(Birt í DV 29. janúar 2009)