Innan við 20 prósent styðja Samfylkinguna þegar hér er komið sögu. Samanlagt hafa stjórnarflokkarnir liðlega 40 prósenta fylgi samkvæmt könnun Fréttablaðsins og væru í minnihluta á þingi ef kosið yrði nú.
Ríkisstjórnin er lömuð og rúin trausti.

Stjórnarflokkarnir hafa haldið því að almenningi að það sé ábyrgðarleysi að slíta stjórninni og efna til kosninga.

Þjóðin heldur því að ríkisstjórninni að það sé ábyrgðarleysi af henni að sitja þar sem hún hafi sjálf og hjálparlaust rofið trúnaðinn við sig.

Mótmælin á Austurvelli vikum og mánuðum saman er vísbending um að annað og meira hafi gerst. Mótmælin eru toppur á ísjaka. Þau eru ein birtingarmynd þess sem fram kemur í fylgiskönnun Fréttablaðsins. Einungis fimmti hver maður styður ríkisstjórnina.

Reiðin snýr nú að seigfljótandi valdakerfi íslenskra stjórnmála sem steypti þjóðinni í glötun. Forsætisráðherrann segir aldrei neitt annað en að þetta sé öðrum að kenna. Lehman-bankagjaldþrotinu í Bandaríkjunum og svo framvegis.

Á Austurvelli standa íbúar þessa lands hvernig sem viðrar. Þeir vita betur og hrópa: “Vanhæf ríkisstjórn”.  

Hvernig líður þeim?

Einhvern veginn svona: Á Austurvelli horfa mótmælendur á kjörna þingmenn sína inni í vel upphituðum glerskálum þinghússins. Þingmennirnir og ráðherrarnir eru með ágæt laun. Þeir hafa skaffað sjálfum sér fín eftirlaun. Þeir ferðast um heiminn með næga dagpeninga. Þeir njóta öryggis og hafa fengið brynvarðar lögreglusveitir til þess að verja vinnustað sinn gagnvart þjóðinni sem þeir sviku. Einn ráðherrranna stendur við gluggann og hlær þegar lögreglan snýr niður mótmælanda við vesturhlið glerskálans.

Tvær þjóðir í einu landi. Önnur þeirra er inni - hin úti.
 

Ég talaði við sjálfstæðismann í gærkvöldi. Hann hefur gegnt trúnaðarstörfum fyrir stjórnkerfið og Flokkinn. Hann þolir ekki meir. Hann skynjar spillinguna og vanhæfnina þolir hana ekki degi lengur. Hann segist alltaf verða sjálfstæðismaður í hjarta sínu.
Hvað á hann að gera?

Innst inni vita allir réttsýnir menn að það er eitthvað rangt við slímsetu ríkisstjórnarinnar. Menn vita þetta í öllum flokkum.

Samfylkingarmenn hafa vitað mánuðum saman að einhver þarf að axla ábyrgð. Meira að segja Össur Skarphéðinsson hafði í hótunum við upphaf bankahrunsins og lét bóka á laun að reka ætti Davíð Oddsson úr Seðlabankanum.

Því gekk hann ekki alla leið? Hann er maður sem þekkir kunningjaveldið, klíkustjórnkerfið sem hann gekk inn í.

Allir skynsamir menn vita að helmingur kreppunnar á sér rætur í þessu kerfi. Linkunni, tómlætinu, vanhæfninni, meðvirkninni.

Í miðri orrahríðinni á Alþingi í vikunni var Árni Mathiesen spurður hvort hann ætlaði að segja af sér vegna embættiglapa þegar hann braut lög og skipaði son Davíðs Oddssonar í embætti héraðsdómara.

Árni hélt nú ekki. Hann ætlar meira að segja í framboð og halda áfram í stjórnmálum.

Allt er þetta í boði Samfylkingarinnar. Mishljómunin (dissonance) – ósamræmið – milli ráðherra Samfylkingarinnar annars vegar og lífssýnar og hugmyndafræði almennra jafnarðarmanna hins vegar er algert og afar áþreifanlegt.

Þjóðin þolir ekki ok óheilindanna lengur. Hún getur unnið sig upp úr atvinnuleysi. Hún kemur sér í ESB og tekur upp nýjan gjaldmiðil. Hún fær stuðning annarra þjóða. Hún greiðir skuldir. Allt verður þetta erfitt.

En það er sérstakt verkefni kjörinna fulltrúa þjóðarinnar að uppræta afdönkuð og siðspillt stjórnmál fortíðarinnar. Mótmælin hætta ekki fyrrr en gamla kerfið pakkar saman og meðvirkir taglhnýtingar valdsherranna hafa verið látnir taka pokann sinn.

Bjarni Harðarson gerði ein mistök.

Bjarni sagði af sér þingmennsku.

Ríkisstjórnin gerir þúsund mistök, raðmistök, fjöldamistök. Hleður pólitískum siðferðisvanda ofan á fjármálakreppuna.

Hún segir aldrei af sér.