Jónas Haralds, nær níræður öldungur - fyrrverandi efnahagsráðgjafi og bankastjóri í 60 ár - og sjálfstæðismaður, kemur fram í Silfri Egils. Viskan drýpur af hverju orði. Með málflutningi sínum skilur hann bróðurpart forystumanna Sjálfstæðisflokksins eftir eins og afturhaldssama aula og safn af sauðheimskum rugludöllum með enga pólitíska sýn.

Boðskapur Jónasar er einfaldur: Menn,sem gerst þekkja efnahagsstjórnina, verða að gera grein fyrir því hvað farið hefur úrskeiðis og hvers vegna undanfarin 7 ár. Hann fordæmir að peningamálastjórnin skuli á endanum hringsnúast um gengi gagnslauss gjaldmiðils. Hann afgreiðir þá sem fáráðlinga sem tala um að taka upp norska krónu, svissneskan franka eða dollar í stað krónunnar. Evran sé eina lausnin. Hann segir eins pent og hann getur að það hafi verið heimskulegt af Davíð Oddssyni, sem gerði sjálfan sig að seðlabankastjóra, að leggja niður Þjóðhagsstofnun árið 2002. Umfram allt segir Jónas að sækja verði um aðild að Evrópusambandinu til þess að fá svör við brýnustu spurningum íslenskra heimila og fyrirtækja. Einungis með aðildarumsókn fáist svör.

Jónas minnir okkur á að engin þjóð, sem gengið hefur í Evrópusambandið undanfarin ár, telji fullveldi sitt hafa verið skert með inngöngunni. Þvert á móti. 

Við umhugsunarverðan málflutning Jónasar í Silfrinu má bæta, að þjóðir, eins og Finnar, hafa ekki sett það fyrir sig að ganga í Evrópusambandið í miklum efnahagsþrengingum. Þeir máttu þola sínu mestu niðurlægingu síðustu áratuga í hörmulegri kreppu árin áður en þeir gengu í Evrópusambandið árið 1995.

Kreppa er engin afsökun fyrir því að sækja ekki um aðild að ESB. Atvinnulífið veit þetta. Samtök launafólks vita þetta. Iðnaðurinn veit þetta og kallar eftir umsókn. Meira að segja Vinstri grænir verða bráðlega til viðræðu um aðildarumsókn að ESB  vitandi að frjálshyggjan er á undanhaldi í Brussel og að aðild þarf ekki að merkja að þráhyggja sjálfstæðismanna um einkavæðingu og einkarekstur verði þvinguð upp á íslensku þjóðina með ofbeldi. Já, kemur ekki merkasta framlag til umhverfismála frá þjóðum innan ESB?

Við blasir að efnahagsleg samstaða ríkir meðal fjölskyldna, fyrirtækja og einstaklinga í þjóðfélaginu um að fara þessa leið, fylkja sér á bak við menn eins og Jónas Haralz. Eina sem skortir er pólitísk samstaða. Rót þeirrar sundrungar er ekki í VG eða Framsókn heldur heimastjórnararmi Sjálfstæðisflokksins. Hjá náhirðinni sem myndar skuggaríkisstjórnina í Seðlabankanum.

Ingibjörg Sólrún, Björgvin G. og hinir Samfylkingarráðherrarnir eru fulltrúar þessarar pólitísku geldingastefnu Sjáflstæðismanna meðan þau segja ekki neitt og gera ekki neitt.

Hvað ætla vænir seðlabankamenn eins og Ingimundur Friðriksson, Eiríkur Guðnason og Arnór Sighvatsson að láta ganga lengi yfir sig á skítugum skónum. Hvað er að óttast? Þeir hafa nærri níræða og flugbeitta hetju til að bera sig saman við:  Jónas Haralz!

Meðal annarra orða: Hvernig er hægt að komast að þeirri niðurstöðu að best sé að einhver bankanna hverfi úr landi af því að það henti ekki íslenskri þjóð hversu stórir þeir séu orðnir? Hef ég misst af einhverju? Var ekki samin skýrsla fyrir nokkrum misserum þar sem mælt var með því að gera Ísland að alþjóðlegri fjármálamiðstöð? Áttu hún að vera í útlöndum?

Nú þegar efnahagsleg samstaða ríkir á vinnumarkaði og í fjármálalífinu í landinu um að sækja um aðild að ESB  er ekkert annað eftir en að skapa einnig um það pólitíska samstöðu.

Ætlar Samfylkingin og hálfur Sjálfstæðisflokkurinn að gera það með því að gera ekki neitt?

Við erum meðvirk og hnípin þjóð í pólitískum vanda fremur en efnahagslegum.