Þeim sem ráða yfir opinberu stjórnkerfi landsmanna er mikið í mun að telja almenningi trú um að hér á landi sé spilling lítil sem engin.

Í skýrslu GRECO-nefndarinnar á vegum Evrópuráðsins frá apríl síðastliðnum kemur fram að aðeins einn maður hefur verið dæmdur fyrir mútuþægni á Íslandi síðasta áratuginn. Sá er þingmaður Sjálfstæðisflokksins.

Sigurður Kári Kristjánsson, annar þingmaður Sjálfstæðisflokksins, segir að GRECO, eftirlitsnefnd Evrópuráðsins, taki til þess hversu lítil spilling sé hér á landi. Honum nægir að Guðlaugur Þór Þórðarson, enn annar þingmaður Sjálfstæðisflokksins, segi opinberlega að hann sé alltaf með geislabaug þegar hann fari í laxveiði (ég mundi líka alltaf halda fram sakleysi mínu).

Sigurður Kári veit sennilega ekki að önnur alþjóðleg stofnun, Transparency International, hefur fellt Ísland úr efsta sæti niður í það sjötta yfir þau lönd sem minnst spilling er í.

Þá ætti Sigurður Kári að kynna sér skýrslur GRECO ögn betur. Þar er lýst umtalsverðum áhyggjum af andvaraleysi Íslendinga. Þjóð sem telji sjálf að hún sé laus við spillingu sé ekki líkleg til að ganga úr skugga um hvort það eigi við rök að styðjast.

Á Íslandi er engin þörf á mútum og mútuþægni. Kunningjar og frændur koma sér fyrir í valdaklíkum og útdeila opinberum verkefnum og lykilstöðum til vildarvina og kunningja og uppskera hollustu. Umbun fyrir flokkshollustu er sem sagt kostuð af skattfé allra landsmanna. Þannig sækja ráðherrar í raun og veru framlög til flokkanna frá hinu opinbera eftir öðrum leiðum en kveðið er á um í lögum og reglum.

Manulea Ramin Osmundsen, ráðherra jafnréttis- og barnamála í Noregi sagði af sér snemma árs eftir að hafa skipað vinkonu sína í embætti umboðsmanns barna. Hún hafði hvatt vinkonuna til að sækja um starfið og var síðan sökuð um að segja ósatt um vinskapinn og haldið mikilvægum upplýsingum leyndum fyrir Jens Stoltenberg forsætisráðherra.

Vinkona Manuelu sagði einnig af sér. Þær öxluðu báðar ábyrgð. Hér hefði þótt óþarft og púkalegt að ganga svo langt.