Hægrimenn hafa skapað sér vettvang til hugmyndafræðilegrar umræðu með útgáfu tímaritsins Þjóðmál, en það er nú fjórða aldursári.

Í nýju tölublaði má lesa forvitnilega hluti. Í annars þokkalega læsilegri úttekt Óla Björns Kárasonar um Sjálfstæðisflokk í ólgusjó er að finna efirfarandi: “Þeir í hópi sjálfstæðismanna sem lagt hafa mesta fæð á Ólaf Ragnar Grímsson vegna framgöngu hans í stjórnmálum, allt frá ótrúlegum fruntaskap hans í garð Hafskipsmanna, til hreins ofbeldis gagnvart atvinnulífinu sem fjármálaráðherra, auk fláræðis hans í utanríkis- og öryggismálum, eiga erfitt með að sætta sig við að Sjálfstæðisflokkurinn hafi tekið höndum saman við Samfylkinguna. Þeir líta einfaldlega á hana sem “systurflokk” Ólafs Ragnars.”

Sem sagt: Fruntaskapur, ofbeldi og fláræði Ólafs Ragnars.

Vilhjálmur Eyþórsson heitir maður sem skrifar um einhverja óskiljanlega flathyggju sem steypir alla í sama mót (hefur einhver heyrt rökin áður?). Eftirfarandi er að finna í grein hans í tímaritinu: “Nú væri ég síðastur manna til að hallmæla hommum, konum, svertingjum dvergum eða feita fólkinu. Mér dettur ekki í hug að ofsækja þetta fólk á nokkurn hátt eða gera á hlut þess, þótt mér hundleiðist svonefnd “réttindabarátta” þessara hópa.”

Vilhjálmi leiðist sem sagt réttindabarátta kvenna, dverga, homma og svertingja.

Ekki þarf að taka fram að í sama tímariti og þetta birtist eru vitanlega tvær greinar eftir Björn Bjarnason dómsmálaráðherra.

Er tímaritið Þjóðmál öryggisventill þar sem öfgakenndir íslenskir repúblíkanar geta ræst út fordóma sína og öfgar?