Lýðræðið, eins og það er stundað hvunndags við stjórn Reykjavíkurborgar, er smám saman að verða einfaldara og skiljanlegra. Við aumir kjósendur fáum að kjósa fulltrúa okkar á fjögurra ára fresti. Þess á milli fær lýðræðið að vera í friði fyrir kjósendum. Sem mörgum þykir kostur.
Þetta áhrifaleysi kjósenda milli kosninga kemur sér til dæmis vel fyrir Óskar Bergsson sem enginn Reykvíkingur hefur kjörið í borgarstjórn.
Þetta áhrifaleysi kjósenda kemur sér vel fyrir Sjálfstæðismenn sem plötuðu Ólaf F. til liðs við sig með því að samþykkja allt sem hann sagði með lygamerki á tánum. Bara til þess að splundra Tjarnarkvarttinum.
Þetta kemur sér vel þegar Óskar Bergsson hamast við að réttlæta gjörðir sínar og kjafta upp fylgi Framsóknarlfokksins með því að mæra klækjastjórnmálin og andskotast út í fyrrum félaga sína í Tjarnarkvartettinum. Lýðræðið er honum mótdrægt því hann kæmist ekki í borgarstjórn ef kosið yrði nú samkvæmt nýrri könnun Fréttablaðsins.  

Einhvers staðar á bak við tjöldin er Davíð (Geir gerir ekkert vegna verkkvíða) með símann. Voru rangir menn komnir að kjötkötlum REI á sínum tíma? Bar hann ábyrgð á myndun meirihluta Sjálfstæðisflokks með Ólafi F? Lét hann fleygja Ólafi F. á hauganan með liðsinni Alfreðs Þorsteinssonar þegar ráðhúsið fyllist af slóttugum óvinum á snærum Ólafs?  Ólafur hafði það fram yfir Óskar að hafa náð kjöri í borgarstjórn.

Davíð getur glott út í annað og sagt eins og frægur maður sagði í Berlín árið 1936: “Ég er enginn einræðisherra, ég hef aðeins einfaldað lýðræðið.”