Þegar ég keypti 40 evrur fyrir ári síðan í suður Frakklandi borgaði ég fyrir þær 3.400 krónur sléttar. Ég fékk með öðrum orðum eina evru fyrir 85 krónur og 40 evrur fyrir 3.400 krónur.  Nokkuð gott sagði ég þá: 1.700 á mann, kræklingur og hvítvín með öllu.
Núna kem ég inn á sama stað og heilsa þjóninum og bið um það sama og síðast. Fæ svo reikninginn, 42 evrur, þegar kemur að því að standa upp og yfirgefa staðinn. Allir glaðir. Ég segi við þjóninn að það sé gott að vita að hverju maður gengur. Maturinn fínn og verðið stöðugt. Ég brosi til hans og læt ekki bera á því að ég sé með hjartslátt og hnút í maganum.
Yfir kræklingaréttinum í ár hvílir nefnilega skuggi. Skugginn frá íslenskum óstöðugleika sem hefur haft af mér að minnsta kosti fjórðu hverja krónu. Málsverðurinn sem kostaði mig 3.400 krónur í fyrra kostar mig nú 42 prósentum meira í íslenskum krónum eða 4.900 krónur.
Ég og konan mín gætum leikandi framfleytt okkur fyrir 2.000 evrur á mánuði í Frakklandi. Munurinn er sá að við sem þurfum að afla okkur tekna í íslenskum krónum og kaupa fyrir þær evrur hefðum getað keypt þessar 2.000 evrur á 170 þúsund krónur fyrir ári síðan. Nú dugar ekkert minna en 240 þúsund krónur til að kaupa þessar sömu 2.000 evrur. Geir og Ingibjörg, Davíð, Sigurjón, Hreiðar, Lárus og hinir snillingarnir hafa lækkað kaup mitt sem þessu nemur. Ég gerði það að minnsta kosti ekki. Á ég þá ekki að kjósa Brussel og ESB eftirleiðis og veita íslenskum stjórnmálamönnum aldrei framar stuðning úr því þeir höfðu af mér fé? Lækkuðu kaupið mitt?
Það má mikið vera ef ekki sýður rækilega upp úr á íslenskum vinnumarkaði þegar upp rennur sú stund að íslenskum launamönnum verður ljóst að búið er að lækka kaup þeirra um 25 til 30 prósent.
Ein er sú stétt sem getur vel við unað en það eru íslenskir sjómenn sem vinna upp á hlut og skipta ákveðnu hlutfalli aflaverðmætis á milli sín. Afli fiskiskipanna er nefnilega alltaf verðlagður í erlendri mynt. Menn selja frystan aflann úr túrnum fyrir 800 þúsund evrur og fá fyrir þær  96 milljónir króna nú. Fyrir ári og fyrir gengisfellingar hefðu 800 þúsund evrur gefið  aðeins 68 milljónir króna. Í raun fá því sjómenn greidd laun sín í evrum (eða sambærilegri stöðugri mynt). Þannig má segja að sjómaðurninn á frystitogaranum borgi enn 1.700 krónur fyrir áðurnefnda máltíð en ekki 2.450 krónur eins og ég.
Ætti ég ekki að fá biðja um að fá laun mín greidd í evrum? Eða ráða mig á frystitogara? Yrði þá ekki andvirði vinnu minnar alltaf rétt skráð og rétt metið? Eða því sem næst?