Eftir að hafa lesið grein Þorvalds hugsaði ég sem svo: Nú gæti tilviljun ráðið því, að landslið í handbolta sem skipað er í samkvæmt flokksskírteinum, væri sæmilega frambærilegt. Einhvern tíma var sagt að við stöðuveitingar ættu menn veifandi flokksskírteini ekki að “gjalda fyrir að vera framsóknarmenn”. Með hæfilegri sanngirni mætti kannski telja það hugsanlegt að metnaðarfullt afreksfólk gangi í stjórnmálaflokka til þess að eiga enn betri möguleika á feitum stöðum og frama en ella. Þannig séu stjórnmálaflokkarnir uppfullir af metnaðarfullu gjörvileikafólki sem hafi ekki aðrar hugsjónir en þær að bíða eftir því að flokksforystan láti góðan mola hrjóta af gnægtaborðunum sem svigna undan skattfé borgaranna og bíður þess að vera deilt út.

Hafa þá stjórnmálaflokkarnir breyst úr því að vera drifnir áfram af hugsjónafólki með meiningar um þjóðfélagsmál, réttlæti, lýðræði o.s.frv. yfir í það að vera maskínur sem údeila gæðum fyrir þá sem eiga erfitt með að komast áfram á eigin verðleikum inn í handboltalandslið lífsins? Rangt væri að halda slíku fram um flokka og flokksstarf í stjórnmálaflokkum sem sitja nær ævinlega í stjórnarandstöðu og komast sjaldan eða aldrei að kjötkötlunum og fá nær engin tækifæri til þess að útdeila gæðum til flokksmanna til dæmis í formi vel launaðra  lykilstarfa hjá hinu opinbera. Miklu nær væri að halda þessu fram um flokka sem nær alltaf halda um valdataumana og hafa vanist því að mega umbuna mönnum sem hlýða og ganga í takt til dæmis með stöðum sem greiddar eru af skattfé allra landsmanna. Stundum er stungið dúsu upp í stjórnarandstöðuna “með því að veita henni aukaðild að sukkinu” eins og Þorvaldur orðar það svo snyrtilega.
Þiggjendurnir styðja velgjörðarmenn sína og viðhalda þannig valdasukkinu. Einmitt þannig er valdið.