Blasir ekki við að Guðmundur á að taka ábyrgð á ruglinu sem kjörnir fulltrúar Sjálfstæðisflokksins bera í raun mesta ábyrgð á? Rugli, sem rætur átti í óljósri hugmyndafræði meirihluta Sjálfstæðisflokksins um útrás á vegum OR og samstarf dótturfyrirtækis þess REI við félög í einkaeigu. Ekki bætti sundurlyndið, óeiningin og forystukreppan úr skák. Meirihluti Vilhjálms Þ. féll þegar Björn Ingi Hrafnsson gekk til liðs við Tjarnarkvartettinn. Hann entist í 100 daga eins og allir vita, eða þar til Kjartan Magnússon og Vilhjálmur Þ. Vilhjálmsson komu Flokknum aftur til valda með borgarstjórnanum sem borgarbúar vilja ekki.

Sjálfstæðisflokkurinn í Reykjavíkurborg er rúinn trausti og ætlar að ganga seint að endurheimta tiltrú kjósenda. Nærri þriðjungur  þeirra sem þó ætla enn að kjósa Sjálfstæðisflokkinn eru hundóánægðir með störf hans í meirihlutanum.
Sumir borgarfulltrúa Sjálfstæðisflokksins hafa hamrað á því að fyrirtæki í eigu borgarbúa (OR og REI) eigi ekki að keppa við einkafyrirtæki og alls ekki að taka áhættu. Er þetta ný kenning? Er ekki almenningur alltaf að taka áhættu, nú síðast á 500 milljarða króna láni fyrir ríkið? (Þráinn Bertelsson talar um að landsmenn hafi verið skráðir allir með tölu í hollvinafélag einkabankanna með lántökunni miklu).
500 milljarða lánið er myndbirting þess að einkamarkaðurinn getur ekki gengið einn og óstuddur. Um síðir leitar hann í nauðum til almannavaldsins. Akkerman, aðalbankastjóri Deutsche Bank, viðurkenndi þetta á dögunum í Financial Times.
Hér er eitt snoturt dæmi um útrás og áhætturekstur í einu nágrannalanda okkar, hjá frændum okkar Svíum: Orkufélagið Vattenfall AB hefur á síðustu árum fjárfest verulega í raforkuframleiðslu og dreifingu í Þýskalandi. Þar er Vattenfall orðið eitt stærsta raforkufyrirtækið í landinu og sér til dæmis allri Berlínarborg fyrir rafmagni.

Þessi “útrás” hófst fyrir allmörgum árum en þó eftir að Svíar gengu í ESB 1995.
Hjá Vattenfall AB starfa milli 30 og 40 þúsund manns í fimm löndum.
Vattenfall AB er 100 prósent eign sænska ríkisins. Stjórnarmenn eru 15 til 17, koma úr ýmsum greinum en kjörnir af fulltrúum eigendanna, sem er sænskur almenningur.
Hvernig stendur á því að útrás fyrirtækis í opinberri eigu og áhættan sem henni fylgir stendur ekkert í frændum okkar Svíum?
Það væri kaldhæðnislegt í meira lagi ef vandinn sem veldur fylgishruni Sjálfstæðisflokksins í höfuðborginni  reyndist aðeins vera heimatilbúinn gervivandi byggður á heimóttarlegu rugli, þekkingar- og reynsluleysi.