Þann 2. júní 2006 birtist eftirfarandi texti eftir mig í dálkinum “Frá degi til dags”, en þá hafði Guðni Th. Jóhannesson birt nokkru áru fyrstu niðurstöður sínar um símhleranir á kaldastríðsárunum:

“Björn Bjarnason , dómsmálaráðherra og kaldastríðssérfræðingur, var ekki viðstaddur umræður á þingi um málið í gær. Það var líka borin von að hann fengi að segja eitt einasta orð um málið án áreitni stjórnarandstöðunnar. Faðir hans, Bjarni Benediktsson, var sá dómsmálaráðherra sem réði mestu um slíkar hleranir á sínum tíma. Nú á Björn að líta til með sérfræðingum sem fá að kíkja á gögnin.”

Samdægurs sendi Björn Bjarnason dómsmálaráðherra Þorsteini Pálssyni ritstjóra og flokksbróður sínum eftirfarandi tölvupóst:

„Í Fréttablaðinu í dag ræðst Jóhann Hauksson þingfréttaritari blaðsins á ómaklegan hátt að föður mínum vegna símahlerana á árunum 1949 til 1968 um hann segir í blaðinu, að hann hafi “ráðið mestu um slíkar hleranir á sínum tíma“. Fyrir liggur sagnfræðileg rannsókn, sem sýnir, að í öllum tilvikum, sem hér er um að ræða tók sakadómari ákvarðanir um hleranir eftir að hafa fengið um það tilmæli frá dómsmálaráðuneyti en framkvæmd hlerana var í höndum lögreglu. Orð blaðamannsins standast ekki frekar en unnt er að halda því fram almennt, að þeir, sem leggi mál fyrir dómara, taki ákvörðun um niðurstöðu hans, hún ræðst af mati dómarans á því, sem fyrir hann er lagt… Ég get ekki annað en harmað þá meðferð sem þetta mál fær á síðum Fréttablaðsins, hún sýnir, að enn eru hér menn, sem geta ekki rætt þessi mál, án þess að reyna að koma höggi á einstaklinga, jafnvel þótt látnir séu.“

6. júní, fjórum dögum síðar, var ég kallaður á fund Þorsteins Pálssonar og Sigurjóns M. Egilssonar fréttastjóra og sagt að það ætti að flytja mig úr stjórnmálaskrifum. Engar skýringar voru gefnar aðrar en að Þorsteini þætti sem ég blandaði pólitík inn í fréttaskrif mín. Ég bað um að færðar yrðu sönnur á slíkar staðhæfingar og benti á álitaefni varðandi það að láta sama blaðamanninn skrifa fréttir og ritstjórnarefni þar sem skoðanir koma fram. Það hefði ekki verið mín ákvörðun. Um þetta varð þref og ákveðið var að halda fund daginn eftir. Þar sat allt við það sama. Eina mögulega skýringin á ákvörðun ritstjórans var að borist hefðu kvartanir um skrif mín um Bjarna Benediktsson og símhleranirnar sem farið höfðu hátt í fjölmiðlum. Þetta var beinlínis nefnt á fundinum.  
Þessu lyktaði með því að ég óskaði eftir starfslokum. Ekki gat ég unnið með ritstjóra sem lýst hafði vantrausti á störf mín. Opinberlega reyndi Þorsteinn síðar að gera mig tortryggilegan á afar óviðfelldinn hátt þegar uppsögn mín rataði inn í fréttir fjölmiðlanna. 
Jón Kaldal, nú ritstjóri Fréttablaðsins, varðist með lítilmannlegum hætti í leiðara Fréttablaðsins. 14. júní 2006: “Jóhann kaus að líta á skipulagsbreytingarnar (sic) sem vantraust á sín störf og leggja inn uppsögn. Viðbrögð hans í kjölfarið eru mannleg, því yfirleitt er auðveldara að kenna öðrum um en að líta í eigin barm.”  - Og Jón bætti um betur með því að vega að starfsheiðri mínum: “(JH)… (h)efur með framgöngu sinni kallað eftir því að það verði gert opinbert að lengi hefur verið ákveðin óánægja með störf hans við þann málaflokk sem hann hefur haft með höndum.”
Loks vakti Jón Kaldal athygli lesenda á því að orð mín væru eina heimildin fyrir því að skoðanir dómsmálaráðherra hefðu haft áhrif á þá ákvörðun Þorsteins, flokksbróður Björns Bjarnasonar, að skáka mér úr stjórnmálaskrifum fyrir Fréttablaðið. Jón Kaldal ætti að vita nú að Þorsteinn kann að tala í hálfkveðnum vísnum og biður menn um að eyða tölvupóstum um Baugsmál í eigu Fréttablaðsins eins og Sigurjón M. Egilsson hefur nú upplýst. Jón ætti að spyrja Þorstein sjálfan og athuga hvort ritstjórinn kann að segja satt frekar en að sleikja tær flokksvaldsins. Það hefur lítið með blaðamennsku að gera.
Umræddur leiðari Jóns Kaldal verður enn óskiljanlegri í ljósi þess að nokkru áður hafði hann hlutast til um að ég yrði tilnefndur til blaðamannaverðlauna fyrir sunnudagsgreinaflokk minn um endurskoðun stjórnarskrárinnar (stjórnmálaskrif).

Nú hefur Kjartan Ólafsson, fyrrverandi ritstjóri Þjóðviljans sýnt fram á að Bjarni Benediktsson réði mestu um hleranirnar og jafnvel að dómararnir voru auðsveipir taglhnýtingar valdsins. Þetta er nákvæmlega sama niðurstaða og mátti lesa eftir mig fyrir tveimur árum í Fréttablaðinu og varð mér þá að falli.
Eftirfarandi kemur t.d. fram í grein Kjartans í Morgunblaðinu 27. maí sl.: “ Í bréfum ráðherrans er jafnan farið fram á “heimild til hlerunar” en dómararnir virðast hafa verið kaþólskari en páfinn því að í orðsendingum þeirra til forstjóra Landssímans segir jafnan “skal hlera” nema í síðustu lotunni árið 1968. Þessir ágætu dómarar hafa sem sagt skilið til hvers var ætlast fyrr en skall í tönnum.” - Og á öðrum stað segir: “Dómararnir sem þarna komu við sögu virðast því hafa litið á sig sem einhvers konar undirtyllur ráðherra:”

Ljóst má vera að ég hrökklaðist frá Fréttablaðinu vegna pólitískrar framgöngu Björns Bjarnasonar og flokksbróður hans Þorsteins Pálssonar, ritstjóra Fréttablaðsins, í símlerunarmálinu vorið 2006. Þetta var líka álit Hallgríms Helgasonar rithöfundar þegar hann skrifaði um málið í Fréttablaðið 12. júní árið 2006: “Enn á ný þræðir íslenskt réttlæti sína krákustíga. Fyrsta fórnarlamb símhlerunarmálsins er blaðamaður á Fréttablaðinu…”

Að þessu sögðu fer ég fram á afsökunarbeiðni af hálfu Þorsteins Pálssonar og Jóns Kaldal.