Það er ekki ýkja margir dagar síðan margir lýst ánægju sinni yfir því að nú loksins væri Seðlabankinn búinn að semja við systurbankana í Noregi,  Svíþjóð og Danmörku um aðgang að gjaldeyri.  Forsætisráðherran lofaði bankann og prísaði. Það gerðu og ýmsir forkólfar bankanna og greinendur á þeirra snærum. Fyrir hvað var verið að þakka bankanum? Að reyna af veikum mætti að koma okkur úr þeim ógöngum sem hann á þátt í að hafa komið okkur í?

Einmitt þarna staldrar Þorvaldur við og biður menn skoða hlutina nánar. Byrjar reyndar á því í áðurnefndri grein að minna lesendur á að Seðlabankinn hefði logið til um aðgang sinn að lánsfé frá norrænu seðlabönkunum “og hefur nú viðurkennt ósannindin í verki með því að gera eða láta gera fyrir sig sérstakan samning um slíkan aðgang. Nýr samningur hefði verið óþarfur ef fyrri yfirlýsing bankans hefði reynzt rétt.”

Hver eru þá meginrök Þorvalds? Hann kveðst sammála Alþjóðagjaldeyrissjóðnum sem lýsti þeirri skoðun nýverið að gengi krónunnar þyrfti að lækka meira en orðið er, enda hafi hágengið þjakað útflutningsatvinnuvegina langtímum saman og staðið iðnaði, verslun og þjónustu fyrir þrifum. “Sú hætta vofir yfir landinu að Seðlabankinn reyni í næstu gengisfellingarhrinu að aftra óumflýjanlegu falli krónunnar til að halda aftur af verðbólgunni með því að eyða nýauknum gjaldeyrisforða... Seðlabankinn stóð með tvær hendur tómar þegar viðskiptabankarnir þurftu á sýnilegum bakhjarli að halda. Bankarnir stóðu því berskjaldaðir og birtust umheiminum sem hinir einu í Evrópu án aðgangs að þrautalánveitanda í gjaldgengri mynt.”