Á fundi með sínu fólki í Valhöll sagði Geir að innan Evrópusambandsins hefði okkur verið allar bjargir bannaðar. Við hefðum ekki getað hnikað vöxtunum; aðeins Evrópski seðlabankinn í Frankfurt gæti það. Það lá í orðunum að gott væri að hafa krónuna sem gæti fallið og lækkað kaup almennings. Innan ESB og með evru hefðu íslensk fyrirtækin orðið að segja upp starfsfólki.  - Annað hvort er Geir Haarde vondur áróðursmaður eða að hann heldur að áheyrendur í Valhöll séu heimskir.

Í fyrsta lagi  hefði íslenska þjóðin aldrei lent út í móum með hagstjórn og peningamálastefnu sína og orðið hjálparþurfi hefði hún verið í Evrópusambandinu og búið við evru. Vert er að vekja athygli á því að það eru ESB-þjóðirnar Danmörk og Svíþjóð sem eru að hjálpa Íslendingum en ekki öfugt.
Í öðru lagi er líka hægt að semja um kauplækkun fremur en að segja upp fólki. Það gerði til dæmis Jón Sigurðsson forstjóri Járnblendiverksmiðjunnar á Grundartanga á sínum tíma til að forða henni frá gjaldþroti. Einnig má benda á að mörg samkeppnisfyrirtæki á borð við Marel hefði tekið út vöxt sinn hér heima á Íslandi en ekki erlendis ef stöðugleikinn hefði verið í lagi (landið búið t.d. við evru). Þannig hefur forstjóri Marels sagt opinberlega að störfin hjá því fyrirtæki einu hefðu verið um 150 fleiri ef hágengiskróna hefði ekki þvælst fyrir, óvissa og óstöðugleiki.
Í þriðja lagi halda margir því fram að aðild að ESB knýji fyrirtækin til meiri aga og framleiðni. Það sé einmitt kostur en ekki ókostur að “bjargir skuli vera bannaðar”. Markus Lahtinen prófessor í Tampere segir að upptaka evrunnar í Finnlandi árið 1999 hafi reynst drjúgur ávinningur í viðleitni til að endurheimta trúverðuga peningamála- og hagstjórn í landinu. Finnar áttu upphaflega aðild að EES samningnum en gengu rakleiðis í ESB árið 1995 eins og Svíar. Þeir höfðu þá sannarlega skrapað botninn og þolað mjög djúpa efnahagslægð sem margir telja að hafi fyrst og fremst mátt rekja til afar vondrar efnahags- og peningamálastjórnar í landinu um og upp úr 1990 þótt svo hrun Sovétríkjanna hafi átt þar hlut að máli sem mikilvægt viðskiptaland Finna.

Ég ræddi við gegnheilan sjálfstæðismann í viðskiptalífinu í gær. Honum - eins og mér - þótti ummæli formanns Sjálfstæðisflokksins í Valhöll einkennileg. Þeir sem vildu láta reyna á samninga við ESB væru orðnir mjög fjölmennur hópur í flokknum. Hann hafði áhyggjur af andlýðræðislegum hneigðum flokksforystunnar í þessu efni. Hann langar til að spyrja leiðtogana hvers þessi hópur ætti að gjalda innan flokksins. Hvort ekki ríkti lýðræði innan hans lengur. "En þegar á hólminn er komið þorir maður ekki að segja sannleikann".