Einhvern veginn kom Hannes Hómsteinn fyrir sjónir í Kastljósi Sjónvarpsins (3. apríl) eins og hann væri með öllu óvarinn og staddur á berangri. Þetta var annar Hannes Hólmsteinn en sá sem boðað hefur fagnaðarerindi frjáshyggjunnar í meira en aldarfjórðung. Þessi Hannes Hólmsteinn sýndi ekki það fas og það sjálfstraust sem einkenndi þann Hólmstein sem áður gekk til frjálshyggjuverka í skjóli þjóðarleiðtogans vinar síns. Kom prófessorinn ekki fyrir alþjóð eins og syndari sem séð hefur ljósið eftir að hafa verið húðstrýktur, nýkominn af kvalabekknum? Sem auðmjúkur þjónn, bugaður af fjárútlátum, kannski reiðubúinn að afneita frjálshyggjunni, kvakandi um syndaaflausn? Svo mjög að umlykjandi móðurhlutverkið læsti sig um Kollur þessa víkingalands sem báðu honum griða og tóku við hann viðtöl í fjáröflunarskyni yfir rauðvínsglasi.

Um Jón Ólafsson er ekkert að segja. Hann fer þær leiðir sem bjóðast til að jafna metin við Hannes. Raunar er Jón ekkert annað en afsprengi þess einkaframtaks og þess frelsis sem Hannes Hólmsteinn hefur boðað sjálfur í 30 ár. En galt fyrir það með því að bjóða foringjanum birginn. Auðvitað borga Davíð og Kjartan herkostnað Hannesar.

Menn sem athafna sig í skjóli valds mjög lengi eins og Hannes Hólmsteinn verða á endanum of sjálfsöruggir og óvarkárir. Beita valdi, ganga of langt, hirða ekki um almennar leikreglur, hófsemi og réttsýni. Þeir lenda á endanum í netinu sjálfir. Fylgispakir taglhnýtingar valdsins er yfirleitt huglausar bleyður án sannfæringar þegar ekkert skjól er lengur að hafa frá háæruverðugum herranum. Sagan er morandi af slíkum dæmum.