Þessi réttindi og þessar reglur gera að verkum að valdstjórnin íslenska getur ekki farið með beinu og kúgandi valdi gegn borgurunum. Sáttmálarnir og stjórnarskráin er eign borgaranna sjálfra en ekki ríkisstjórna hverju sinni. Stjórnarskráin er vörn almennings gegn valdstjórn sem hneigist til að beita borgara sína valdi.
Á hinn bóginn er lögreglan þjónn almennings og á launum hjá skattborgurunum. Hún er stofnun sem tryggja á öryggi borgaranna sjálfra. Hún fylgir lögum og reglum, beitir tilteknu verklagi og starfsaðferðum samkvæmt forskriftum.
Þannig togast á tvo andstæð sjónarmið í mótmælum trukkabílstjóranna. Þeir hafa rétt til að vekja athygli á málstað sínum en mega ekki brjóta lög eða ógna öryggi samborgara sinna. Þar hefst hlutverk lögreglunnar.

Mótmæli eru hugsuð til þess að vekja athygli á einhverjum málstað, óréttlæti, misskiptingu, bágum kjörum,  sérhagsmunum, umhverfisspjöllum eða mannréttindabrotum svo nokkuð sé nefnt. Mikilvægt er að hafa í huga að mótmælum er beinlínis ætlað að trufla gangverk samfélagsins. Mótmæli sem gera það ekki eru daufleg og áhrifalítil. Tómir áheyrendabekkir í borgarstjórn Reykjavíkur eða á Alþingi ber vott um að borgurum þessa lands líður annað hvort vel alla daga eða að að þeir séu ákaflega vel tamdir og löghlýðnir. Hegðun þeirra er í föstum farvegi og sjaldan kemur til þess að hegðunarmynstur þeirra flæði út úr farveginum. Fyrir kemur þó að kjósendum blöskrar. Það gerðist í janúar síðastliðinum þegar ungir kjósendur troðfylltu bekkina í borgarstjórn Reykjavíkur og mótmæltu stjórnleysi, refjum og vitleysisgangi í borgarstjórninni sjálfri. Við slíkar aðstæður hvín gjarnan í íhaldssömum borgurum sem vilja lúta forsjá landsfeðra og eru gegnumsýrðir af hugarfari þrælsóttans. Þetta eru sömu borgararnir og heimta varalögreglulið, harðari aðgerðir gegn “skrílnum”, hert eftirlit gegn mögulegum hryðjuverkum og eru reiðubúnir að gefa eftir hluta af mannréttindum í þágu öryggisins. Þetta eru hinir eiginlegu þrælar öryggisins.

Þegar valdsstjórnin fer að eigin geðþótta að skilgreina hætturnar sem steðja að borgurunum og beita lögreglunni í samræmi við það er hætta á ferðum. Þess vegna er það lýðræðislegt að borgararnir sjálfir beiti sér í umræðunni um mótmælin, um landsstjórnina, um óstjórnina, og veiti stjórnvöldum aðhald. Sagan geymir mörg dæmi um valdstjórnir sem snúist hafa gegn borgurum sínum í krafti hers og lögreglu og kúgað þá til fylgis við stefnu sína, jafnvel óhæfuverk.

Jónas Kristjánsson, ritstjóri, yddar boðskap sinn meira en aðrir menn. Eftirfarandi sagði hann á vefsíðu sinni 26. apríl síðastliðinn og beindi orðum sínum til þegna þessa lands, einnig til mín: “Ekkert fær raskað hugleysi þjóðarinnar. Óskert er dálæti hennar á sterkri stjórn með öflugri löggæzlu. Það eru ekki bara yfirmenn dómsmála og löggæzlu, sem eru fasistar, heldur eruð þið flest litlir fasistar í sálinni. Þið viljið búa í samfélagi að hætti bókarinnar 1984 eftir George Orwell. Þið eruð þegnar, ekki borgarar.”