Auðvitað eru þeir til sem kalla öll mótmæli skrílslæti, óstjórn og frekju og telja hagsmunum sínum ógnað. Heimta röð og reglu. Þannig var það með mótmæli á pöllum borgarstjórnar Reykjavíkur forðum þegar reynt var fram eftir degi að kjósa Ólaf F. borgarstjóra með lögmætum hætti. Þannig var það líka í gær þegar flutningabílstjórar stöðvuðu flutningatæki sín og lokuðu Ártúnsbrekkunni. Fólk sem þolir ekki og skilur ekki borgaralega óhlýðni og heimtar röð og reglu. Fólk sem vill bara stundum að almenningur njóti borgaralegra og stjórnarskrárbundinna réttinda sinna. 
Mótmælaaðgerðir hrífa ekki og eru í raun engin mótmæli nema þau trufli gangverk samfélagsins. Þetta á líka við um verkföll. Auðvitað trufla þau gang atvinnulífsins og er í raun ætlað að gera það. Einmitt þannig eru þau verkfæri í glímunni um skiptingu gæðanna. 

Í raun og veru er forvitnilegt að sjá lífsmark með fólki, starfsstéttum eða öðrum sem gæta hagsmuna sinna og vekja á þeim athygli. Það er nefnilega eins farið með stjórnmálamenn og stórfyrirtækin sem telja sig öllu mega ráða: þau hræðast ekkert eins mikið og fólkið sjálft, kjósendur og samtakamátt þeirra.
Verði stjórnmálamönnum og stórkapítalinu að góðu ef það skapar þau efnahagslegu skilyrði að almenningur rís upp til varnar hagsmunum sínum. Reynslan kennir að landinn er seinþreyttur til vandræða, lætur margt yfir sig ganga. Þess vegna skyldu stjórnvöld taka sérstaklega eftir því ef íslenskur almenningur tekur að ókyrrast til muna, hvort heldur það eru flutningabílstjórar, tollverðir eða ungt fólk á skuldaklafa íbúðalánafársins.