Samt var Halldór Ásgrímsson búinn að lofa því að breyta lögunum á sinni tíð sem forsætisráðherra. Samt stendur skrifað í stefnuyfirlýsingu núverandi ríkisstjórnar að ósóminn skuli afnuminn:  “Eftirlaunakjör alþingismanna og ráðherra verði endurskoðuð og meira samræmi komið á í lífeyrismálum ráðamanna og almennings.”  Það er kaldhæðnislegt að þessi setning kemur fyrir í kafla stefnuyfirlýsingarinnar um markvissan ríkisrekstur en ekki kaflanum um bættan hag öryrkja og aldraðra.

Í frumvarpi Valgerðar segir: “Markmiðið með flutningi frumvarpsins er að alþingismenn, ráðherrar og hæstaréttardómarar njóti sömu lífeyriskjara og ríkisstarfsmenn, en búi ekki við sérstök forréttindi.”
Frumvarpið gerir ráð fyrir að ekki verði haggað réttindum sem þingmenn, dómarar eða ráðherrar hafi áunnið sér frá því umdeildu lögin tóku gildi. Með þessu vilja flutningsmenn koma í veg fyrir að málið strandi á deilum um þegar áunnin eignarréttindi í krafti laganna.

Gaman væri hins vegar að sjá Davíð Oddsson eða aðra sem njóta forréttinda samkvæmt eftirlaunalögunum fara í mál vegna skerðingar á áunnum réttindum. Það vill nefnilega svo til að Hæstiréttur hefur með nokkrum dómum á undanförnum misserum staðfest skerðingu á eftirlaunum fyrrum starfsmanna Seðlabankans. Nokkrir þeirra höfðuðu mál vegna skerðingar sem kom á daginn við hlutafélagavæðingu og síðar einkavæðingu Landsbankans sem greiddi í sameiginlegan sjóð með Seðlabankanum. Þar var innsti koppur í búri Kjartan Gunnarsson þá framkvæmdastjóri Sjálfstæðisflokksins og formaður bankaráðs Landsbankans.
Hið makalausa er að dómarnir um skerðingu eftirlauna fyrrum starfsmanna Seðlabankans eru kveðnir upp af dómurum sem njóta eftirlaunaforréttinda samkvæmt hinum umdeildu lögum. Var einhver að tala um vanhæfi?

Einn þeirra sem tapaði máli sínu fyrir Hæstarétti var Sveinbjörn Hafliðason, fyrrverandi aðallögfræðingur Seðlabankans. Hann ritaði grein um málið í Morgunblaðið 23. febrúar 2006 og beindi meðal annars orðum að Davíð Oddssyni, nýjum formanni bankastjórnar Seðlabankans: “Nú hefur nýlega verið skipaður nýr formaður bankastjórnar í stað þess sem gegndi því embætti á umræddum hremmingartímum starfsmanna. Það hlýtur að vera krafa starfsmanna sem hagsmuna eiga að gæta í þessum efnum að honum sé kynnt tilurð og staða þessara mála án undanbragða. Eða er þörf á því? Hann ætti að þekkja málið þar sem einn af hans nánustu samstarfsmönnum, framkvæmdastjóri Sjálfstæðisflokksins þá og nú, fór fremstur í flokki til að níða á ódrengilegan hátt af starfsmönnum Seðlabankans og fleirum áunnin réttindi sem ekki virðast njóta réttarverndar hérlendis, sbr. niðurstöður dómstóla.”
Ekki verður í fljótu bragði séð að Valgerður Bjarnadóttir og aðrir flutningsmenn frumvarpsins um afnám eftirlaunaósómans þurfi að óttast að málið strandi jafnvel þótt gert væri ráð fyrir skerðingu á áunnum eignarréttindum varðandi lífeyri. Fordæmi um skerðingu eftirlaunaréttinda eru til og jafnvel hönnuð af nánustu mönnum Davíðs Oddssonar.