Jón segir meðal annars: “Það var hlaupið stuð í mannskapinn; það átti að græða mikið á skömmum tíma og leynilegir kaupréttarsamningar til útvalinna starfsmanna drifu þá hina sömu áfram með dollaraglampa í augum... Bjarni Ármannsson og Hannes Smárason réðu hraðanum og leyndinni sem allir tala um sem einhverja „óútskýrða“ hluti. Vilhjálmur Þ. Vilhjálmsson segir að hann hafi viðurkennt mistök sín sem hefðu fyrst og fremst verið þau að fara of hratt í þessu máli. En þá vaknar spurningin: Hvers vegna fór Vilhjálmur svona hratt? Svarið er öruggleg að það var þrýst mikið á hann og það átti að keyra hlutina hratt í gegn – og hann lét undan þeim þrýstingi.”
Menn eltu peningana og nú sjá allir eftir því segir Jón G. Hauksson.

Þarna liggur einmitt ábyrgð Vilhjálms Þ. Vilhjálmssonar. Vandinn sem nú blasir við er að ekki er hefð fyrir því í íslenskum stjórnmálum að menn axli ábyrgð. Þórlindur Kjartansson, formaður SUS hitti naglann á höfuðið í Silfri Egils á dögunum þegar hann impraði á þessum vanda. Einhvern veginn væri ekki leið fyrir menn að fara frá og koma aftur. En vera má að forysta Sjálfstæðisflokksins leiti nú logandi ljósi að lausn sem kemur flokknum vel. Kannski finnur hún eitthvað “djobb” sem sæmir fyrrverandi borgarstjóra og dyggum flokksmanni. Af slíkum aðferðum er vond lykt, sérstaklega ef starfið verður á kostnað skattborgara.
Hvenær skyldu íslensk stjórnmál ná þeim þroska að komast á sama stað í þessu efni og til dæmis nágrannar okkar og frændur, Svíar og Danir. Mona Sahlin var varaforsætisráðherra Svíþjóðar árið 1995 í stjórnartíð Görnans Persson. Hún varð uppvís að því að hafa notað opinbert greiðslukort í einkaþágu. Meðal þess sem hún hafði keypt var Toblerone súkkulaði og varð málið vitanlega að stóra Tobleronemálinu í sænskum fjölmiðlum. Hún framvísaði nótum og greiddi reikninginn. Þetta þótti fjölmiðlum og almenningi ekki nóg; sögðu sem svo, að hún hefði í heimildarleysi tekið lán hjá sænska þinginu sem nemur greiðslufrestinum á venjulegu kreditkorti. Sjálfsagt þykir einhverjum yfirsjónin ekki stór.
En Mona Sahlin sagði af sér. Það var áreiðanlega ákveðið á pólitískum og flokkslegum forsendum. Nú er Mona Sahlin frambærilegur formaður sænska jafnaðarmannaflokksins og líklegt forsætisráðherraefni nái flokkurinn nægilegu fylgi í næstu þingkosningum.
Ritt Bjærregård var eitt sinn menntamálaráðherra dönsku ríkisstjórnarinnar. Hún var gagnrýnd fyrir að hafa slegið upp óheyrilega dýrri veislu í París í tengslum við UNESCO-fund ef ég man rétt. Málið vatt upp á sig og endaði með því að hún sagði af sér ráðherradómi. Ritt Bjærregård er nú virðulegur borgarstjóri í Kaupmannahöfn.
Þessi tvö dæmi sýna að nágrannar okkar og frændur eru lengra á veg komnir en frumstæðir íslenskir stjórnmálamenn sem halda í gamla klíku- og kunningjaþjóðfélagið. Þeir reyna að blekkja kjósendur, sviðsetja leikrit og reyna í lengstu lög að komast upp með misgjörðir og spillingu. Ef afsögn er ákveðin á vettvangi viðkomandi stjórnmálaflokka, líkt og gert var í tilviki Ritt og Monu, geta íslenskir stjórnmálaflokkar einnig tekið upp slíka siði. Björn Ingi Hrafnsson, fyrrverandi borgarfulltrúi, var maður að meiri fyrir að afsaka gjörðir sínar í REI málinu og draga sig síðan í hlé þótt þar hafi annað einnig komið til. Fyrir vikið er líklegt að hann nái aftur vopnum sínum í stjórnmálum ef hann kærir sig um.

Í ljósi þessa er lítill vandi að ráðleggja forystu Sjálfstæðisflokksins heilt í þessu efni. Hann hlýtur að knýja Vilhjálm Þ. til afsagnar. Vilhjálmur getur stigið niður með sæmd þótt hann sé á góðri leið með að klúðra því tækifæri sjálfur með framgöngu sinni í fjölmiðlum undanfarna daga.
Flokkurinn ætti að ganga á undan með góðu fordæmi, horfa til dæmanna hér að ofan frá Danmörku og Svíþjóð, og taka upp nýja siði. Borgarbúar komast ágætlega af án Vilhjálms Þ. og reyndar einnig Ólafs F. sem hann leiddi til hásætis í borgarstjórn. Sjálfstæðisflokkurinn og Vilhjálmur Þ. Vilhjálmsson mega hafa það í huga sem stundum er sagt: Það sem ekki drepur mann, bætir mann.

Hverju spáði ekki völva DV um síðustu áramót: "Snemma árs, ekki seinna en á vormánuðum, mun Vilhjálmur Vilhjálmsson, fyrrverandi borgarstjóri, hverfa til annarra verkefna..."