Fyrir íhaldsmönnum og frjálshyggjumönnum er þjóðareign náskylt hugtakinu þjóðnýting. Þjóðareign er í þeirra augum tákn um sóun á tækifærum og  dragbítur hagvaxtar. Trúarhugmynd þeirra er sú að jarðnæði, auðlindir, svo sem fiskur í sjó eða orkulindir, séu best komnar í höndum einkaaðila.
Arnbjörg Sveinsdóttir, formaður þingflokks Sjálfstæðisflokksins, viðurkenndi í Sjónvarpsfréttum í gærkvöldi, að tafir á afgreiðslu frumvarpsins frá þingflokki Sjálfstæðisflokksins mætti meðal annars rekja til ágreinings um  eignarhald á auðlindum. Margir af yngri þingmönnum flokksins eru nefnilega eindregið þeirrar skoðunar að ekki megi binda í lög að auðlindir skuli vera þjóðareign. Nefna má Illuga Gunnarsson sem taldi fyrir ári síðan að ástæðulaust væri að binda í stjórnarskrá nokkuð um þjóðareign á auðlindum. Hannes Hólmsteinn Gissurarson, skrifaði í Wall Street Journal 29. janúar 2004, að enn væri margt ógert hjá íslensku ríkisstjórninni. Enn væri heilbrigðis- og menntakerfið í höndum hins opinbera sem og orkuveitufyrirtækin. Menn nákomnir herra Oddssyni væru þeirrar skoðunar að tvennt yrði að setja á oddinn: lækka tekjuskatt einstaklinga og styrkja séreignarréttinn á fjármagni og orkulindum.
Skýrara verður þetta ekki. Vandi Sjálfstæðisflokksins í REI-málinu á einmitt rætur að rekja til þessa. Valdamiklir sjálfstæðismenn vilja einkavæða Orkuveitu Reykjavíkur og leysa þannig öll REI-mál framtíðarinnar. Einkavinavædd orkufyrirtæki lenda ekkert í stjórnsýslukrísum og árekstrum við einkaframtakið eins og OR. Um verður að ræða samræmda einkahagsmuni. Við sjáum krókaleiðirnar sem Árni Sigfússon, Baldur Guðlaugsson, ráðuneytisstjóri og yfirráðherra Sjálfstæðisflokksins, Friðrik Sophusson forstjóri Landsvirkjunar og fleiri málsmetandi sjálfstæðismenn af þessu sauðahúsi, hafa farið í orðum sínum og gerðum. Baldur og Árni Mathiesen, undirmaður hans í fjármálaráðueytinu, reyndu að selja einkaaðilum hluta af Hitaveitu Suðurnesja með guðsblessun Árna Sigfússonar. Friðrik Sophusson segir opinberlega að ekkert sé að því að einkavæða orkufyrirtæki. Forstjóri og aðstoðarforstjóri OR voru í fyrra látnir bera fram tillögu um að hlutafélagavæða Orkuveitu Reykjavíkur. Alls staðar í nálægum löndum hefur slíkt verið undanfari einkavæðingar. Líta má einnig til samþykkta landsfundar Sjálfstæðisflokksins um einkavæðingu orkufyrirtækja.
Pólitískur vandi Sjálfstæðisflokksins birtist afar skýrt í hringlandahætti varðandi eignarhald á auðlindum. Hluti flokksins vill afnema þjóðareign en annar hluti flokksins er andvígur einkavæðingu orkulinda og veitufyrirtækja. Til dæmis Vilhjálmur Þ. Vilhjálmsson sem segir að veitufyrirtækin séu öryggisfyrirtæki almennings og illa fallin til samkeppnisrekstrar. Þessi hluti flokksins telur að almenningur og fulltrúar hans eigi því að ráða ferðinni innan slíkra fyrirtækja. Annað væri eins og að gefa einkavinum veiðileyfi á buddur almennings.
Einhver yfirgripsmesta glámskyggni síðari tíma er fólgin í því að hatursmenn Samfylkingarinnar í Sjálfstæðisflokknum telja sér trú um að Vinstri grænir vilji samstarf við Sjálfstæðisflokkinn undir þessum formerkjum. Hafa menn ekki lesið þingmál VG um veitufyrirtæki og auðlindir?
Hringlandaháttur og þokukennd stefna Sjálfstæðisflokksins í auðlindamálum og Evrópumálum, lausung þeirra í prinsípmálum varðandi dómaraskipan og þrígreiningu valdsins, tómlæti þeirra gagnvart úrskurði mannréttindanefndar SÞ um kvótakerfið og klækjastjórnmál þeirra í höfuðborginni gæti á endanum rekið alla aðra stjórnmálaflokka saman í eina sæng gegn þeim.
Leiðarahöfundur Morgunblaðsins  var óvenju pirraður út í Samfylkinguna á dögunum og hafði í hótunum. Hér fer einkar vel á því að snúa orðum hans upp á Sjálfstæðisflokkinn: “Forystumenn  Sjálfstæðisflokksins ættu að sjá sóma sinn í því að hafa hægt um sig á næstunni.”