Hér á landi er upplýsingum um þjónustusamning við einkafyrirtæki, kaupréttarsamninga og vildarkjör útvalinna í REI-málinu haldið leyndum fyrir kjörnum fulltrúum borgarinnar. Enginn virðist vita hvernig eigi að axla ábyrgð. Jafnvel þótt opinberlega sé farið frjálslega með sannleikann.

En meðal annarra orða. Sextán sóttu um stöðu umboðsmanns barna hér á landi árið 2004. Það tók forsætisráðuneytið aðeins þrjá daga að ráða Ingibjörgu Rafnar, lögfræðing (og eiginkonu Þorsteins Pálssonar fyrrverandi formanns Sjálfstæðisflokksins) í stöðuna. Enginn umsækjenda var boðaður í viðtal og ekki var haft samband við einn einasta umsagnaraðila sem umsækjendur vísuðu til eins og m.a. greint var frá í fréttum Stöðvar 2 þann 5. desember 2004. Meðal umsækjenda voru Bragi Guðbrandsson, forstjóri Barnaverndarstofu, Guðrún Frímannsdóttir, framkvæmdastjóri Barnaverndar Reykjavíkur, Hrefna Friðriksdóttir, lögfræðingur á Barnaverndarstofu, Jón Björnsson, framkvæmdastjóri fjölskyldu- og þróunarsviðs Reykjavíkurborgar, Kristín Jónasdóttir, framkvæmdastjóri Barnaheilla, Vigdís Erlendsdóttir, forstöðumaður Barnahúss. Ekkert er vitað um störf Ingibjargar í í þágu barna í þeim tímapunkti sem hún var skipuð í embættið.
Menn létu ekki svo lítið að fara yfir umsóknir og meðmæli eða kalla að minnsta kosti þá sem augljóslega voru hæfastir í viðtöl.

Hversu lengi eiga íslenskir borgarar að þola annars og þriðja flokks stjórnsýslu og úr sér gengið klíkuþjóðfélag og kunningjastjórnmál?