Auðunn Arnórsson, blaðamaður, tók ágætt viðtal í Fréttablaðinu 12. janúar sl. við Guðmund Alfreðsson prófessor í alþjóðalögum og fyrrverandi framkvæmdastjóra Raoul Wallenberg stofnunarinnar í Lundi. Fyrirsögnin var “Mannréttindi til útflutnings”. Guðmundur hafði verið meðal frummælenda á málþingi um mannréttindi í utanríkisstefnu Íslands á vegum Háskólans á Akureyri. Þar lýsti Ingibjörg Sólrún Gísladóttir því yfir að mannréttindi væru “forgangsmál utanríkisstefnu Íslands”.

Þetta merkir að Íslensk stjórnvöld gætu látið til sín taka í samfélagi þjóðanna á sviði mannréttindamála; stuðlað að því að sem flestir virði mannréttindi í veröldinni. Þannig gætu Íslendingar hæglega haft einhvers konar afskipti af mannréttindabrotum í Súdan eða Guatemala svo dæmi sé tekið.

En hugsum okkur að aðrar þjóðir setji sér sömu markmið og Ingibjörg Sólrún og Geir Haarde; að láta gott af sér leiða í mannréttindamálum í veröldinni. Er ekki vísast að þessi ríki banki upp á hjá okkur og bendi á að hér séu brotin mannréttindi samkvæmt úrskurði mannréttindanefndar SÞ? Verða Geir og Ingibjörg Sólrún þá kyndarleg á svipinn?

Athyglisvert er í áðurgreindu viðtali í Fréttablaðinu að Guðmundur Alfreðsson bendir á að í æ ríkari mæli séu mannréttindi nefnd í ályktunum öryggisráðs Sameinuðu þjóðanna. Getur Ingibjörg Sólrún með nokkurri sannfæringu sóst eftir sæti í öryggisráðinu meðan hún og Geir hafa ekki tekið til heima hjá sér? 

Og hvernig stendur á þvi að Einar K. Guðfinnsson er svona beyglaður vegan málsins? Veit hann ekki að það var ósanngirni kvótakerfisins sem knésetti endanlega fjölskylduveldi hans í Bolungarvík (EG hf) snemma á síðasta áratug? Meira að segja tvíhöfðanefndin, sem þá vann að endurskoðun kvótakerfisins, lagði til að hluti kvóta yrði bundinn byggðalögum. Öllu stungið ofan í skúffu af flokksbræðrum hans. Á þeim tíma sá Einar K. Guðfinnsson hlutina skýrt og gagnrýndi óspart ágalla kerfisins. Nú er hann þagnaður. Eins og lamb.

Einar K., Geir og Ingibjörg Sólrún:  Klukkan tifar. 121 dagur er til stefnu.