Í mínum huga er það fullkomlega skiljanlegt að forysta Sjálfstæðisflokksins tregist við að skera upp ríkjandi stjórnmála- og valdakerfi. Þeir komu því sjálfir á fót  til þess að halda forréttindum og sérhagsmunum innan hópa og fjölskyldna sem þýðast flokkinn, eiga flokkinn og komast áfram með flokksskírteinin í vasanum.

Margir forystumanna Sjálfstæðisflokksins fordæma nú kjósendur flokksins sem rakað hafa saman auði og áhrifum án þess að biðja Flokkinn um leyfi. Reyna að koma því að þjóðinni að þeir séu glæpamenn.

Þetta er hræsni. Ef nýju peningarnir eru í höndum krimma, voru gömlu peningarnir það einnig. Stjórnmálakerfið var jafn spillt. Praxísinn er sá sami nú og þróast hafði um áratugaskeið. Lagaverkið er slappt og embættiskerfið sljótt og meðvirkt. Alveg eins og menn vildu hafa það.

Alvarlegra er að Samfylkingin sýnir tilburði til þess að viðhalda þessu gamla valdakerfi þegar hún hefur öll spil á hendi til þess að segja því stríð á hendur. Samt er ég viss um að margir forystumanna hennar hafa fyrir löngu séð í gegn um þetta spillta fyrirgreiðslukerfi frændhyglinnar og hafa lengi gagnrýnt það, einkum meðan flokkurinn var í stjórnarandstöðu.

Það eru til dæmis heil 14 ár síðan Dr. Svanur Kristjánsson setti fram eftirfarandi niðurstöðu í bók sinni Frá flokksræði til persónustjórnmála:

“Kreppa hins íslenska þjóðfélags er hins vegar djúptæk og stafar fyrst og fremst af breytingum á hagkerfi og samfélagi án endurnýjunar og nýsköpunar í stjórnmálum og stjórnkerfi landsins.”

Jón Steinsson hagfræðingur hjá Columbiaháskóla í NY segir til dæmis að skuldir og eignir bankanna séu 3000 milljarðar króna. Hann fullyrðir að skuldirnar lækki ekki. Það geti aftur á móti eignirnar gert sem nú eru í höndum ríkisins. Nú eru vitanlega allir gömlu kapítalistarnir komnir á garðann, vilja eignast verðmætin aftur á brunaútsölu hjá ríkinu  og verði orðnir ríkir á ný eftir fáein ár. Eftir situr almenningur með skuldirnar

Þetta er sem sagt jarðvegur spillingar. Tökum dæmi: Einhverjir reyna að komast yfir Árvakur, útgáfufélag Moggans, hjá Glitni.  Bankinn er í eigu ríkisins og skuld Árvakurs við bankann er 3-4 milljarðar króna. Setjum sem svo að kaupsýslumenn rétti fram milljarð og segist geta rekið Moggann gegn því að Glitnir felli niður skuld upp á 1,5 milljarða. Setjum sem svo að orðið verði við slíkum óskum.

Hverjir fá slíka fyrirgreiðslu?

Á hvaða grundvelli fá menn slíka fyrirgreiðslu?

Hver borgar þennan 1,5 milljarð króna ef nýjir kaupendur Árvakurs gera það ekki?

Sænski blaðamaðurinn og rithöfundurinn Ann Charlott Altstadt telur að aukin einkavæðing og einkarekstur  í Svíþjóð hafi ekki verið svar við óskum almennings heldur einhliða ákvörðun yfirvalds sem krefst hollustu undirmanna við að hrinda breytingunum í framkvæmd en einnig við að halda við kerfinu eftir að á því hafa verið gerðar breytingar.

“Hollustan sem við eigum að sýna liggur lóðrétt; hollustan er við yfirboðarann, atvinnurekandann, en ekki við starfsfélagana eða samfélagið.  

Hollusta innan úrvalshóps æðstráðenda liggur hins vegar lárétt; þar sýna stjórnendurnir hverjir öðrum tryggð og hollustu. Þar tryggja menn hver öðrum eftirsóttar stöður, jafnvel þótt þeir hafi framið afglöp og klúðrað málum. Þeir stjórnarmenn sem örlátir eru á kaupauka fyrir forstjórana fá það ríkulega endurgoldið.”

Náin tengsl eru á milli stjórnmála og stórlaxa í viðskiptum hér á landi. Þess vegna getur þessi lárétta hollusta einnig verið í gildi milli íslenskra ráðherra og embættismanna annars vegar og stórlaxana í viðskiptalífinu hins vegar.

Eru ráðherrar Samfylkingarinnar nokkuð farnir að sýna auðmönnum og forréttindahópum meiri hollustu en almenningi?