Íslenskir stjórnmálamenn eiga erfitt með að skilja að þeir hafa að mestu glatað trúnaði kjósendanna. Æ gleggri mynd er dregin af þessum trúnaðarbresti í fjölmiðlum.

Ráðherrar neita ábyrgð þegar þeir eru spurðir í erlendum fjölmiðlum: Nei, þeir ætla ekki að axla ábyrgð og segja af sér.

Þeir bjóðast hins vegar til þess að rannsaka verk sín ofan í kjölinn (sic). Fyrr en niðurstaða er fengin má ekki kalla neinn til ábyrgðar á fjármálahruni sem velt er með fullum þunga yfir á þjóðina.

En þetta hefur ekkert með réttarvörslukerfið og afbrot að gera! Þetta er spurning um pólitíska ábyrgð!

Trúnaðinn milli kjósenda og stjórnmálamanna er hægt að endurbyggja með verkfærum lýðræðisins. Mikilvægast þeirra er þingkosningar.

Í lærðri fræðigrein um hneykslismál segir frá því þegar Maria Borelius og Cecilia Stegö Chilo sögðu af sér á fyrstu þremur vikum ríkisstjórnar Reinfeldts í Svíþjóð. Þær höfðu svikist um að borga afnotagjöld af ríkissjónvarpinu í langan tíma og önnur þeirra hafði keypt húshjálp á svörtu.

Smámunir?

Já kannski, en almennir kjósendur fara alla daga eftir lögum og reglum sem þetta fólk setur; þeir greiða sínar stöðumælasektir, borga skatta og svo framvegis. Þeir aðhyllast ef til vill ekki reglurnar en fara samt eftir þeim. Því réttarríkið refsar þeim annars.

Sænskir kjósendur brugðust ókvæða við þessum „smávægilegu“ misgjörðum ráðherranna haustið 2006 og Maria og Cecilia sögðu af sér. Málið var vitanlega gert upp innan hægriflokksins þar sem Reinfeldt sat á formannsstóli. Uppgjörið var  PÓLITÍSKT! 

Möglunarlaust og með afgerandi hætti fékk sænska þjóðin að vita að hún hefði rétt fyrir sér: Ráðherrarnir sögðu af sér.

Í áðurnefndri grein er talið að ráðherrarnir hafi brotið gegn siðakerfi samfélagsins. Grunnþættir sem réðu úrslitum málsins eru eftirfarandi að mati greinarhöfundar:

- Stjórnmálamenn gættu ekki hófsemi í opinberum athöfunum sínum.
- Fólk í opinberum virðingarstöðum á að sýna gott fordæmi.
- Fólk sem tekur að sér opinberar ábyrgðarstöður á að hafa óflekkað mannorð.
- Fólk í opinberum stöðum á að vera heiðarlegt.

Íslenska bankakerfið er hrunið. Hörmungar þjóðarinnar eru vaxandi og þyngri en tárum taki.

Áttatíu prósent kjósenda  treysta ekki lengur Geir og Ingibjörgu. Aðrir ráðherrar njóta einskis stuðnings.

Þau neita þjóðinni um kosningar. Þau neita að axla ábyrgð.

Af hverju segja þau nei?
Þau segja nei af því að þau eru hrokafull og telja að þjóðin hafi rangt fyrir sér.
Af hverju skipta þau ekki um þjóð?