Richard Sennett, bandarískur félagsfræðiprófessor, heldur því fram að almenningur hallist að sterkum persónum. Í bókinni Authority - eða Yfirvald -  segir hann að þótt undarlegt megi virðast sé þetta ekki endilega til komið vegna þess að hann treysti slíkum einstaklingum til forystu hvað þá valdastofnunum:

“Það sem er sérkennilegt á okkar tímum er að formleg og löghelguð yfirráð ríkjandi stofnana vekja hneigð manna til að hafna valdi þeirra. Hvað sem öðru líður eru þessar stofanir táknmyndir stykleika og yfirvalds. Þær geisla af sjálfsöryggi og fella dóma úr hásæti sínu, beita siðrænu agavaldi og vekja ótta. Þetta yfirvald sogar alla til sín eins og mykjuskán sem mýið safnast að. En þetta er ekki endilega yfirvald sem fjöldinn styður. Þetta er samfélag sem loðir saman á óvildinni.”

Þessar undarlegu aðstæður segir Sennett að ómögulegt sé að botna nokkuð í nema með því að öðlast skilning á því hvernig venjulegt fólk skilur aðstæður sínar undir slíku valdi.

Ég held að Seðlabanki Íslands falli ágætlega undir þessa lýsingu. Er ekki Seðlabankinn táknmynd styrkleika og yfirvalds? Geislar hann ekki af sjálfsöryggi og fellir dóma úr hásæti sínu, beitir siðrænu agavaldi og vekur ótta? Sameinumst við ekki líka í óvildinni í garð Seðlabankans? Spriklum við ekki bara eins og óþekk börn og ekkert breytist?

Ég held ekki. Þvert á móti held ég að nú grafi um sig nýr skilningur venjulegs fólks á undirokuninni og kúguninni. Ég held að almenningur eigi eftir að brjótast út úr viðjum úreltra íslenskra stjórnmála.
Hann finnur á sér að eitthvað er í aðsigi.

Hugleiðum orðin hlýðni, hollusta, auðsveipni, þöggun, yfirvald, samtrygging, sérhagsmunir, vald, náðarvald, áhrif, yfirvald, skömm, þýlyndi, þrælsótti, agi, kunningjaveldi, frændhygli og jafnvel orð eins og einkavinavæðing, samráð og spilling.