Fékk einhvers konar "deja vu" þegar ég las blogg Illuga / Trésmiðjunnar undir fyrirsögninni SAMFYLKINGIN BÚIN?

Það rifjaðist upp fyrir mér blogg sem ég skrifaði 29.október síðastliðinn, fyrir sautján dögum. Pistilinn hét: Ég er það sem ég geri. Brot úr honum er svona:

Kjósendur sýna líka vaxandi óþol gagnvart Samfylkingunni. Dyggir jafnaðarmenn snúa baki við henni en á sama tíma heldur hún sér uppi í skoðanakönnunum með óánægjufylgi frá Sjálfstæðisflokknum. Jafnaðarmönnum þykir hún hafa brugðist þeirri skyldu sinni að taka til í íslenskum stjórnmálum, vera vöndurinn sem sópar ónýtum klíkustjórnmálum gærdagsins út af borðinu. Það gerir hún ekki og er því meðvirk, hægfara, laus við myndugleika, lítilþæg gagnvart samstarfsflokki sínum og reynslulítil sardína meðal hákarla í valdakerfi Flokksins á örlagaríkustu tímum lýðveldisins. Og segir við kjósendur að hér ríki engin kreppa.- Áttar Samfylkingin sig ekki á að rót séríslenskra efnahagshamfara eru af pólitískum toga? 

Hver á að leiða uppstokkun íslenskra stjórnmála? Skera upp herör gegn klíkuþjóðfélaginu, sérgæsku og sjálfbirgingi rótgróins valdakerfis Flokksins? Hvaða flokkur þekkir sinn vitjunartíma?

Vísast er að Sjálfstæðisflokkurinn verði fljótari að ná vopnum sínum en Samfylkinguna órar fyrir. Hann farðar sig upp á nýtt, fer í ný föt, stokkar svolítið upp í forystunni og tekur stefnuna á ESB og nýja mynt. Þannig missir Samfylkingin af lestinni. Jafnaðar- og vinstrimenn  fá að sitja við fótskör Flokksins þrjú kjörtímabil í viðbót og slást um það hverjir megi náðarsamlegast vera með. Steingrímska.

Þetta er kjarkleysið uppmálað. Á meðan er rætt um að setja á fót nýtt stjórnmálaafl í áköfum umræðum um framtíðina sem nú fer fram inni á heimilunum í landinu.