Bíðum við: Árni Tómasson stjórnar þjóðnýttum Glitnisbanka? Er þetta ekki örugglega sami Árni Tómasson og Davíð Oddsson þáverandi forsætisráðherra kallaði á teppið fyrir um fimm til sex árum?
Árni var þá bankastjóri Búnaðarbankans og hafði unnið sér til óhelgi hjá valdhafanum að hafa afgreitt stórt bankalán til Jóns Ólafssonar eiganda Norðurljósa (Íslenska útvarpsélagsins), fjandmanns Davíðs?
Svo er annað: Er ekki eitthvað skrítið við það að samþykkja fjórfrelsið (frjálst flæði fjármagns) með EES samningnum, gefa öllum frelsi, gleðjast yfir stækkandi efnahag og þjóðarköku en hundskamma fjárfesta og útrásarmenn svo fyrir að koma þjóðinni á kaldan klaka með því að misnota frelsið? Hvaða landsfaðir er í dómarasæti sem veit hvað er misnotkun og hvað ekki? Kenning Davíðs Oddsonar í Kastljósinu í kvöld var sú að laga umsvif bankanna að þörfum þjóðríkisins. Eins og til sé formúla yfir það hversu umfangsmikill efnahagur þeirra megi vera án þess að hann verði hættulegur þegnunum. Eins og náttúrulega sé til eitthvað innlent og eitthvað útlent. Er þessu ekki þveröfugt farið, að stjórnmálin og regluverkið fylgir ekki eftir hraðfara þróun efnahagslífsins og regluverki sem þau hafa sjálf lögleitt (EES)? Er þetta ekki hin algera vangeta stjórnmálanna sem halda einhverju bulli að þjóðinni?
Stjórnvöld telja sig þurfa að fórna sérhagsmunum hluthafa (þurrka út hlutafjáreign þeirra) í nafni almannahagsmuna. Hefði þá ekki verið hreinlegast að margfalda framlag í tryggingarsjóð innistæðueigenda og auka gjaldeyrisforðann en skipta sér að öðru leyti ekkert af bönkunum? Frekar en öðrum fyrirtækjum? Leyfa þeim þess vegna að rúlla?
Hefst nú senn einkavinavæðingin hin síðari?



















Ótti er sterk tilfinning, lamandi og óþægileg. Flestir sem finna fyrir ótta reyna að losna við tilfinninguna sem fyrst. Ótti hefur, eins og aðrar tilfinningar, áhrif á viðbrögð okkar, hegðun ... 
