Nú virðist komið á daginn að beinar ábyrgðir eða þjóðnýting bankanna er ríkinu ofviða. Til þess eru þeir einfaldlega of stórir. Í vaxandi mæli grípa þjóðir til þess að lýsa því yfir að ríkið ábyrgist þess í stað innistæður almennings í bankakerfinu. Upp að vissu marki.
Í Seðlabankanum er starfræktur tryggingarsjóður innistæðueigenda sem ábyrgist innistæður og verðbréf landsmanna upp að vissu marki. Lágmarksgreiðsla er um 20 milljónir evra eða sem nemur tæpum 3,3 milljónum króna. Allt sparifé umfram þessa upphæð er aðeins greitt út eftir efnum sjóðsins og í hlutfalli við aðrar innistæður.
Í stað þess að þjóðnýta Glitni á dögunum hefði ríkið getað aukið framlag í þennan tryggingasjóð, margfaldað tryggingar sparifjáreigenda. Það hefði haft róandi áhrif á markaðinn en skilið Glitni eftir í óvissu. En er það ekki allt í lagi? Er það ekki alltaf svo að kreppur grisja markaðinn; þeir lifa af sem sterkari eru? Svo er ekkert víst að Glitnir hefði rúllað. Vel er hugsanlegt að menn hefðu sameinað tvo banka í einn á frjálsum markaði.