Seint í mars á þessu ári skrifaði ég eftirfarandi í kjallaragrein í DV:

"Er ekki orðið ljóst að stjórnvöld og Seðlabankinn ráða ekkert við ástandið? Til hvaða ráða ættu þau að grípa ef baktryggingar Seðlabanka og ríkisins duga ekki til að fleyta bönkunum yfir versta hjallann?

Menn sjá fyrir sér oddvita ríkisstjórnarinnar á leið til Brussel til þess að biðja um skjól frá evrópska seðlabankanum. Íslenski seðlabankastjórinn verður ekki með í þeirri för. Kannski verður búið að leggja niður Seðlabanka Íslands í núverandi mynd líkt og Þjóðhagsstofnun forðum. Menn sjá einnig fyrir sér  viðbrögð Evrópusambandsins. “Jú við skulum hlaupa undir bagga með ykkur litlu vinir gegn því að þið gangið umsvifalaust í ESB og leggið niður krónuna. Heitir gjaldmiðill ykkar ekki króna? Þið verðið að sæta afarkostum um nokkurt skeið þar sem þið standist engar kröfur ESB um stöðugleika, vexti og hagstjórn almennt. Þótt okkur lítist hvorki vel á íslenska hagstjórn né íslenska stjórnmálamenn eru Íslendingar upp til hópa duglegir og ósérhlífnir og því ætlum við að rausnast til að hleypa ykkur inn í ESB þó með afbrigðilegum hætti sé.”
Þannig var nú það.