Framvindan í efnahagslífinu undanfarið hvílir á valdagrunni Sjálfstæðisflokksins. Eða öllu heldur völdum sem heimastjórnararmur hans hefur tekið sér. Svipunni er veifað í Svörtuloftum. Frítt fall krónunnar og þar af leiðandi ofboðslegasta eignaupptaka úr vösum almennings, sem um getur á byggðu bóli undanfarin misseri, fer fram í skjóli alþjóðlegrar lánsfjárkreppu. Einkavinavæðingu Davíðs Oddssonar er nú stýrt úr Seðlabankanum. Ofurvextir bankans virka ekki. Fyrirtæki riða til falls. Fjárhagur fjölskyldna fer úr skorðum, ekki síst þeirra sem tekið hafa húsnæðislán sín undanfarin misseri í erlendum lánum.

Davíð færir Geir Haarde, skósvein sínum og forsætisráðherra, Glitni á spottprís og undirbýr björgunaraðgerðir fyrir vini sína í Landsbankanum, Björgólfsfeðga, Kjartan Gunnarsson og fleiri og aðra stóreigendur. Lárus Welding, forstjóri Glitnis, gengur Davíð á hönd og veit ekki að í Svörtuloftum er hann ekki sá arftaki í Glitni sem Davíð og náhirð hans leitar að.

Á meðan fellur lánshæfi íslenska ríkisins og rauð ljós blikka. Í nágrannalöndunum skilja menn ekki framvinduna. Enda skilja þeir ekki valdakerfi Sjálfstæðisflokksins. Heimastjórnarflokksins.

Samfylking bregst kjósendum

Á hliðarlínunni horfir Samfylkingin forviða á, kann ekkert, skilur ekkert og vill ekkert annað en að sitja í mjúkum ráðherrastólum. Hún hefur ekki viljann til valdsins, logar ekki af löngun  til þess að starfa í þágu heimilanna og fyrirtækjanna sem líða undir valdníðslu samstarfsflokksins. Hana skortir kjark. Hana skortir leiðsögn. Hana skortir herráð sem kann og vill. Björgvin G. Sigurðsson viðskiptaráðherra fær ekki að vera með þegar seðlabankastjórinn snýr niður Glitnismenn og þjóðnýtir bankann. Björgvin kann ekki leikreglur hinna innvígðu og innmúruðu. Össur Skarphéðinsson segir skemmtisögur og talar um vini sína í Flokknum. Ingibjörg Sólrún Gísladóttir, formaður flokksins, hugar að öryggisráði Sameinuðu þjóðanna. Og segir að hér ríki ekki kreppa.

Samfylkingin skynjar ekki sögulegt hlutverk sitt þegar þjóðin hefur í rauninni gert upp við sig að hún vilji ganga í Evrópusambandið og taka upp evru. Sem fyrst. Samfylkingin skynjar ekki það mögulega vald sem hún hefur innan ríkisstjórnar og í krafti lýðræðislegs umboð síns. Hún bregst kjósendum sínum á hverjum degi. Hún lætur Björn Bjarnason og Davíð Oddsson, sem gert hafa Geir Haarde að skósvein sínum, valta yfir sig á hverjum degi.

Prófsteinn á þroska stjórnmálanna

Guðni Ágústsson, formaður Framsóknarflokksins, er vinur Davíðs. Hann er partur af kunningjaveldinu. Hann fer reglulega í Svörtuloft og þiggur þar góð ráð. Er hann maður fólksins eða er hann maður frændhyglinnar. Hvað um Steingrím J. Sigfússon, formann VG? Bognar hann undan tælandi mætti valdaflokksins sem hann leggur nánast fæð á? Og hvað um Guðjón A. Kristjánsson, formann Frjálslynda flokksins? Hvað vill hann?

Af hverju sameinast þessir formenn ekki um að brjóta spillt valdakerfi heimastjórnararms Sjálfstæðisflokksins á bak aftur. Koma Davíð og Geir frá þannig að þjóðin geti farið að lifa eðlilegu lífi eins og það er skilgreint innan geðlæknisfræðinnar.

Barnaskapur stjórnarandstöðunnar og hugarfar klíkuþjóðfélagsins mun koma í veg fyrir að foringjar stjórnarandstöðunnar geti bundist böndum um að stokka upp stjórnmálakerfið og siðferði þess.

Eða er stjórnarandstaðan til í að veita minnihlutastjórn Samfylkingarinnar hlutleysi gegn því að boðað yrði til þingkosninga, til dæmis í fyrstu viku desember? Er ekki ærin ástæða fyrir kjósendur að skera úr um framtíðina, já rétta við efnahagslífið og skýra línurnar um afstöðuna til Evrópusambandsins með því að flýta þingkosningum? Því ekki að auka veg lýðræðisins? Stjórnarandstaðan hefur engu að tapa. Samfylkingin hefur engu að tapa. Hún er hvort eð er valdalaus; hún fer ekki með verkstjóravaldið í ríkisstjórninni, ekki fjármálin, ekki dómsmálin, ekki heilbrigðismálin, ekki menntamálin, ekki sjávarútveginn og ekki landbúnaðinn. Þar að auki virðist Samfylkingin búa við innri vanda sem hefur með vilja, skipulag og forystuhæfileika að gera. Í raun og sann var hún beittari í stjórnarandstöðu þegar hún gaf kjósendum fyrirheit um að hún ætlaði að taka til í þjóðfélaginu kæmist hún til valda. Siðbæta stjórnmálin, uppræta spillingu, auka jöfnuðinn, tryggja almannavald yfir náttúruauðlindum og koma þjóðinni inn í Evrópusambandið þar sem hún á heima, ekki aðeins í efnahagslegu tilliti heldur einnig af ástæðum sem varða menningu, menntun, verðmætamat og lýðræðishefð.

Ætlar Samfylkingin að framlengja ráðstjórnartímabil Sjálfstæðisflokksins í Íslandssögunni?

(Kjallaragrein í DV 2. október)