Kjósendur sýna vaxandi óþol með stjórnarflokkunum. Þeir undrast kúgandi vald Davíðs Oddssonar yfir Geir H. Haarde og Kjartani Gunnarssyni sem kyssti tær heimastjórnarhöfðingjans í Svörtuloftum daginn eftir að hann hafði tapað milljarða hlut sínum í Landsbankanum í þjóðnýtingarprógrammi frjálshyggju-Davíðs á bönkum landsmanna.
Geir Haarde fer með hálfsannleika og vill ekki persónugera hrun fjármálakerfis heillar þjóðar.

Dæmi um skröksögur og hálfsannleika Geirs: 22. nóvember 2006 stóð hann við hlið Kjartans Gunnarssonar, þáverandi framkvæmdastjóra Sjálfstæðisflokksins, fyrir framan sjónvarpsvélarnar og hljóðnemana og kynnti hróðugur lagafrumvarp um fjármál íslenskra stjórnmálaflokka. Spillingarlandið Ísland var síðast landa í Evrópu til að setja nútímalegar reglur um fjárframlög til flokkanna, þökk sé Sjálfstæðisflokknum. Hvað sagði Geir við fjölmiðlana? “Við höfum ekki neitt að fela í þessu og höfum aldrei haft.” - Ósatt?

Í byrjun júní síðastliðnum þegar endanlegur dómur Hæstaréttar hafði verið kveðinn upp í Baugsmálinu fullyrti Geir að Baugsmálið ætti sér ekki pólitískar rætur.  - Ósatt?

Nú hafa 90 prósent landsmanna snúist gegn Davíð Oddssyni samkvæmt niðurstöðum könnunar Stöðvar 2. Geir ver hann og ætlar að falla með honum. Sem væri í lagi ef hann tæki ekki þjóðina með sér. Þorgerður Katrín hefur vit á því að stökkva frá borði. Heimastjórnararmurinn trúir að þjóðin sé til fyrir flokkinn en ekki flokkurinn fyrir þjóðina.

Geir, Davíð og Kjartan ættu að segja við sjálfa sig af og til: “Ég er það sem ég geri.”

Kjósendur sýna líka vaxandi óþol gagnvart Samfylkingunni. Dyggir jafnaðarmenn snúa baki við henni en á sama tíma heldur hún sér uppi í skoðanakönnunum með óánægjufylgi frá Sjálfstæðisflokknum. Jafnaðarmönnum þykir hún hafa brugðist þeirri skyldu sinni að taka til í íslenskum stjórnmálum, vera vöndurinn sem sópar ónýtum klíkustjórnmálum gærdagsins út af borðinu. Það gerir hún ekki og er því meðvirk, hægfara, laus við myndugleika, lítilþæg gagnvart samstarfsflokki sínum og reynslulítil sardína meðal hákarla í valdakerfi Flokksins á örlagaríkustu tímum lýðveldisins. Og segir við kjósendur að hér ríki engin kreppa.- Áttar Samfylkingin sig ekki á að rót séríslenskra efnahagshamfara eru af pólitískum toga? 

Hver á að leiða uppstokkun íslenskra stjórnmála? Skera upp herör gegn klíkuþjóðfélaginu, sérgæsku og sjálfbirgingi rótgróins valdakerfis Flokksins? Hvaða flokkur þekkir sinn vitjunartíma?

Vísast er að Sjálfstæðisflokkurinn verði fljótari að ná vopnum sínum en Samfylkinguna órar fyrir. Hann farðar sig upp á nýtt, fer í ný föt, stokkar svolítið upp í forystunni og tekur stefnuna á ESB og nýja mynt. Þannig missir Samfylkingin af lestinni. Jafnaðar- og vinstrimenn  fá að sitja við fótskör Flokksins þrjú kjörtímabil í viðbót og slást um það hverjir megi náðarsamlegast vera með. Steingrímska.

Þetta er kjarkleysið uppmálað. Á meðan er rætt um að setja á fót nýtt stjórnmálaafl í áköfum umræðum um framtíðina sem nú fer fram inni á heimilunum í landinu.

Hvar er fólkið sem togar fjöldann á leið og á skilið að kallast LEIÐTOGAR?

Eina tækifæri Samfylkingarinnar til þess að ná tiltrú jafnaðarmanna á ný eftir hraksmánarlega útreið og niðurlægingu þjóðarinnar í bankahruni íslenskra stjórnmála verður líklega fólgið í því að Björgvin G. Sigurðsson taki frumkvæði og segi af sér embætti viðskiptaráðherra og viðurkenni ábyrgð sína. Hann yrði maður að meiri og sýndi gott og ábyrgt fordæmi. Með því væri hann að GERA eitthvað sem skiptir máli. Eitthvað sögulegt.

Forysta Samfylkingarinnar hefur gott af því eins og Geir, Davíð og þau hin að segja við sig sjálfa: “Ég er það sem ég geri.”