Harður tónn Steingríms J., formanns VG, í garð Samfylkingarinnar í umræðum á Alþingi í kvöld, vakti athygli. "Samfylkingin níðir gjaldmiðilinn." Um leið óskaði Steingrímur eftir samstarfi allra flokka og hagsmunasamtaka um varnir gegn fjármálakreppunni. Það gerðu einnig aðrir þingmenn stjórnarandstöðunnar sem til máls tóku.
Geir H. Haarde, forsætisráðherra, minntist ekki einu orði á Evrópusambandið og ESB. Á gjaldmiðilsvandann. Nú er mest um vert að bjarga krónunni sögðu menn.
Fyrir utan þinghúsið bíða hagsmunasamtök og kjósendur eftir því sem verða vill. Í hugum flestra þeirra sem fyrir utan bíða er krónan ónýt. Telja fullreynt að með henni verði aldrei komið á þeim stöðugleika sem alla dreymir um, heimilin, fyrirtækin og einstaklinga.
Það er eitthvert undarlegt ósamræmi, mishljómur, milli þjóðarinnar og atvinnulífsins annars vegar og þingsins og ríkisstjórnarinnar hins vegar. Flokkar á þingi eru sammála um eitt stefnumál en annað stefnumál veldur sundrungu. Samsteypustjórnir eru myndaðar um þau mál sem samkomulag er um. Undir hælinn er lagt hvort það eru mikilvægustu málin sem glíma þarf við.
Endalaust og merkingarlaust þjark um evru og ESB veldur því að öllum mikivægustu ákvörðunum er slegið á frest. Þangað til svo er komið í fjármálalífi þjóðarinnar hún neyðist til að fara bónleiðina til Brussel og evrópska seðlabankans og biðjast ásjár. Kannski þóknast ESB þá að taka okkur inn í sambandið með skilyrðum vegna afglapanna. Vera þar í sóttkví í þrjú ár áður en við fáum að vera þar menn með mönnum eftir að hafa klúðrað málum okkar með hreint út sagt geðveikislegum hætti.