Uppáhaldsskýring frjálshyggjumanna á krónískum kreppum kapítalismans er að stjórnmálamenn trufli gangverk markaðarins með tilskipunum sem leiða eiga til réttlætis og jafnaðar umfram það sem alfrjáls markaður skammtar mönnum með ósýnilegri hönd sinni.

Þetta er barnalegur áróður og sömu varnir og bandarískir repúblíkanar notast við til að verja sitt eigið skinn. Kenna demókrötum um að hafa í tíð Clintons fyrirskipað að bankar skyldu einnig lána fátæklingum fyrir húsnæði, en nóg er af þeim í BNA, líklega um 50 milljónir. Fátæka fólkið stendur ekki í skilum löngu eftir að veðin í húsum þeirra eru farin að ganga kaupum og sölu á fjármálamarkaði veraldarinnar og trufla gangverkið.
Er þá kreppan fátækum Bandaríkjamönnum að kenna? Demókrötum sem vildu bæta hag þeirra?  

Já segir Hannes Hólmsteinn Gissurarson í Fréttablaðinu í dag. Einkennandi fyrir skrif hans er að beina sjónum lesenda að framtaki útrásarmanna, Ólafi Ragnari Grímssyni forseta og Gordon Brown, forsætisráðherra Bretlands. Hann minnist ekkert á ábyrgð Seðlabankans, Fjármálaeftirlitsins, ríkisstjórnarinnar eða Alþingis.Sjálfur situr hann í bankaráði Seðlabankans.

Hannes Hólmsteinn er maðurinn sem sagði í Wall Street Journal fyrir fjórum til fimm árum (29. janúar 2004) að frjálshyggjubyltingin á Íslandi væri sú best heppnaða í veröldinni. Já, eiginlega betur lukkuð en hjá Pinochet í Chile á sínum tíma sem framkölluð var með ofbeldi og einræði og dyggu liðsinni CIA.

Í greininni mærði Hannes foringja sinn, Davíð Oddsson, sem þá var forsætisráðherra, og sagði að ráðgjafar hans teldu að aðeins væri eftir að einkavæða orkulindirnar til að fullkomna frjálshyggjubyltinguna. Voru kannski hafnar viðræður við Björgólfana?

Nú þusar Hannes yfir kapítalistunum, börnum frjálshyggjubyltingarinnar, og frjálsa framtakinu sem Davíð og Hannes lofssungu og útrásarmenn nýttu sér.  Hann minnist ekki orði á regluverk og ábyrgð ríkisvaldsins, hvað þá bankaráðs Seðlabankans sem hann á sæti í.

Ein vitræn setning leynist í grein Hannesar Hólmsteins í Fréttablaðinu í dag: “Nú reyna þeir Brown og Darling að neyða Íslendinga til þess að skuldbinda sig langt umfram það sem þeim ber lagaskylda til. Vonandi mistekst það þótt úr vöndu sé að ráða fyrir lítið land.”
Undir þetta er hægt að taka.