Það er sorglegt til þess að vita að hrun íslenska fjármálakerfisins skuli mega rekja til andvaraleysis eftirlitsiðnaðarins sem starfar í umboði ríkisvaldsins. Eftirlitsiðnaður fjármálakerfisins er Fjármálaeftirlitið og Seðlabankinn.

Reyndar var ekki von á góðu þar sem ekki er nægjanleg fjarlægð milli eftirlitsstofnana og þeirra sem hafa skal eftirlit með.  Það stafar að sínu leyti af einkennum og lögmálum íslenska kunningjaveldisins og frændhyglinnar. Eftirlitsmaðurinn er í sama stjórnmálaflokki og sá sem á að hafa eftirlit með. Báðir gátu þeir hafa fengið vinnu sína með framvísun flokksskírteinis en ekki á grundvelli hæfnisprófa, menntunar og reynslu.  Kannski voru þeir saman í bekk í skóla eða báðir í KR, hugsanlega í sama Rotaryklúbbnum. Kannski báðir af Engeyjar- eða Vigurætt. Eða báðir frá Vestmannaeyjum.
Stjórnmálakerfið íslenska er úrelt og hefur ekki fylgt eftir þróun samfélagsins og viðskiptalífsins. Það viðheldur annars flokks rekstri á lykilstofnunum samfélagins. Engnn ber ábyrgð. Nema kannski Gordon Brown.
Það var því fróðlegt að heyra Þorgerði Katrínu Gunnarsdóttur, varaformann Sjálfstæðisflokksins, fara bratt gegn þessu valdamynstri flokks síns þegar hún sagði eftirfarandi í umræðum á Alþingi í gær:
 
„Ég tel afar brýnt, hæstv. forseti, að við skerum sem allra fyrst á naflastrenginn sem er byrjaður að myndast á milli ríkisvaldsins og nýju bankanna og sést m.a. á því að pólitískir fulltrúar sitja í stjórnum nýju bankanna. Tími pólitískra pótintáta má ekki renna upp að nýju í bankakerfinu. Núverandi ástand er algjör bráðabirgðaráðstöfun á meðan verið er að ganga frá lausum endum en ég tel forgangsmál að fagfólk komi að stjórnun nýju bankanna og stefnumótun þeirra alveg frá byrjun. Ljóst er að öðruvísi skapast ekki traust á starfseminni.“

Þessi orð gefa vísbendingu um hverjir fá að vera með þegar Ísland verður endurreist. Og hverjir ekki.