Ólafur Páll skrifar í Fréttablaðið í dag:   Þrígreining ríkisvaldsins í löggjafarvald, dómsvald og framkvæmdavald verður hins vegar að gera ráð fyirr því að í þeim málum sem varða kjarna hvers valdsviðs fyrir sig sé hvert valdsvið sjálfráða. Val á dómurum er mál sem varðar kjarnann í starfi dómsvaldsins.”

Ólafur Páll segir efnislega að þegar framkvæmdavaldið (afglapinn) fari gegn rökustuddu áliti dómsvaldsins um val á dómurum, geti almenningur ekki treyst því að forsendur slíks mats sé óháð hagsmunum framkvæmdavaldsins. Með því að setja sig í þá stöðu að að hafa vit fyrir dómsvaldinu í máli sem varði kjarna dómsvaldsins hafi Árni Mathiesen ráðist gegn þrígreiningu ríkisvaldsins.

Það er svo einkar athyglisvert að sjá í grein eftir Þorvald Gylfason í sama blaði í dag hvernig refsivöndur og tyftunaraðferðir Flokksins verka á virðulega prófessora í lagadeild Háskóla Íslands. Fjöldi prófessora komu Hæstarétti til varnar með undirskriftum eftir að ríkisstjórnin brást ókvæða við Valdimarsdómnum en sá dómur kollvarpaði kvótakerfinu sem kerfi mannréttindabrota árið 1998. Þorvaldur segir: “Þegar 105 af 150 prófessorum við Háskóla Íslands þótti rétt að senda frá sér sameiginlega yfirlýsingu til varnar Hæstarétti treysti enginn lagaprófessor sér til að skrifa undir. Einn þeirra sendi mér bréflega lýsingu á refsingunum, sem hann taldi sig mundu kalla yfir sig og fjölskyldu sína, ef hann fylgdi sannfæringu sinni.”
Athyglisvert, ekki satt?