Má ekki spyrja á móti:  Voru Guðmundur Kristjánsson, Halldór Björnsson og Pétur Dam Leifsson ekki allir látnir gjalda fyrir að vera synir feðra sinna? Allir þessir þrír menn voru metnir afar hæfir og höfnuðu í efsta flokki. Það hlýtur að renna Össuri til rifja að þeir skuli nú gjalda fyrir að vera svona hæfir. Eða gerðu feður þeirra eitthvað af sér?

Allir skynsamir menn vita að talsvert er á sig leggjandi að halda dómsvaldinu aðskildu og sjálfstæðu frá framkvæmdavaldinu (sérstaklega því íslenska). Þetta vissi Solveig Pétursdóttir dómsmálaráðherra árið 1999 þegar hún setti reglugerð á grundvelli dómstólalaga frá árinu 1998. Þar er sú skylda lögð á herðar dómnefndarinnar sem metur hæfni umsækjenda um héraðsdómarastöður,  að setja fram í skriflegri umsögn um umsækjendur annars vegar rökstutt álit á hæfni hvers umsækjanda og hins vegar rökstutt álit á því hvern eða hverja nefndin telji hæfasta og eftir atvikum láta koma fram samanburð og röðun á umsækjendum eftir hæfni.

Harðlífi Morgunblaðsins og ofstækisfullur stuðningur þess við rakalausa ákvörðun Árna Mathiesens, þriggja klukkustunda dómsmálaráðherrans, verður alveg óskiljanlegt í þessu ljósi. Stundum stendur upp úr Reykjavíkurbréfum og leiðurum blaðsins að þjóðin þurfi að komast upp úr feni frændhygli og klíkuþjóðfélags á nýrri öld. Svo er eins og það detti í það eins og drykkjumaður: Öll fögru fyrirheitin fjúka út í veður og vind enn eina ferðina.

Vill einhver taka Morgunblaðsritstjóra, Þorgerði og Össur á námskeið í grundvallarsiðfræði nútímastjórnmála? Veit ekki hvort það tekur því með Árna.