Í fréttum gærkvöldsins toppuðu útvegsmenn og kvótaeigendur eigin fíflaskap í blekkingarleik sínum við þjóðina.

Í þetta sinn var hið hádramatíska leikrit: "Hvað höfum við gert ykkur?" sett upp á bryggjunni í Vestmannaeyjum.

Þeir voru sko að fá þetta nýja fína skip.

En af því að nú ætlar vonda ríkisstjórnin að koma þeim í fjölskylduhjálparraðirnar og taka af þeim þessa "litlu" fjármuni sem þeir hafa í útgerðinni þá er ekki víst að þeir geti haldið nýja skipinu.

Skamkvæmt þessari frétt hér vonast ekkjan Guðbjörg kvótadrottning í Vestmannaeyjum og Moggaeigandi þó til að geta haldið skipinu þrátt fyrir allt. (hér hreinlega brest ég í grát, þetta er ómannúðleg aðför að vesalings sægreifunum).

Búfokkinghú og kræ mí a river.

Kvótakóngar sannfæra engan nema sjálfa sig með þessu andskotans væli.

Annars var Pálmi Gunnarsson vinur minn að stinga upp á landssöfnun fyrir útgerðarmennina.

Æm oll for it.  Hjálpum litu kvótagreifunum.

ÓRG hóf formlega kosningabaráttu í gær.

Hann var löngu byrjaður að berjast í útlöndum sko, enda alveg dæmigert fyrir Óla kallinn, alltaf í útlöndum.

Mér hefði ekki komið á óvart þó hann hefði byrjað að agítera fyrir sjálfum sér við einhverja friggings hirð í nálægum löndum.

Óli klikkaði á prófinu í gær, sko biggtæm.

Hefði hann hafið kosningabaráttuna á því að tala af virðingu og með málefnalegum hætti um Þóru Arnórsdóttur, sem virðist vera helsta ögrunin við áframhaldandi valdafyllerí hans á Bessastöðum, er ég viss um að Óli hefði jafnvel fest sig í sessi sem forseti í eitt tímabil enn, god forbid.

Núna er manni bara óglatt.

Steininn tók þó úr þegar forsetinn og núverandi forsetaframbjóðandi (með áherslu á hið síðara) fór að tala um Þóru sem 2007 forseta sem þjóðin þyrfti sko alls ekki á að halda á þessum umbrotatímum, ladídadída.

Halló Óli, halló útrás, halló þotur í boði auðsins.

Heldur forsetinn að þjóðin sé fíbbl? Við lásum flest kaflan í skýrslunni góðu sem fjallar um útrásarforsetann.

Enívei, þá er mér nokk sama um þessar kosningar af því ég ætla að skila auðu.

Eins og mál standa nú þá erum við að kjósa án þess að vita hvað viðkomandi forseti gerir við málskotsréttinn, hvort hann beitir honum alltaf, stundum eða sjaldan.

Þóra talar um að það sé mögulega hætt að beita málskotinu ef "stór" mál fari með tæpum meirihluta frá Alþingi.

Ég og Styrmir (eins og við þekkjumst, ég er að neimdroppa) erum sammála um að það þurfi engan forseta til að skjóta málum til þjóðarinnar.

Úff, ég sverða krakkar ég svitna við tilhugsunina um alls kyns mál sem forsetinn hefur prívat skoðanir á að láta þjóðina afgreiða, allt eftir þeirra persónulegu skoðunum um allskonar.  Hvað bíður okkar?  Verðum við bissí, bissí, bissí?

Í stjórnarskrá á auðvitað að vera ákvæði um að x hluti þjóðar geti krafist þjóðaratkvæagreiðslu.

Þjóðin og enginn annar.

Að lokum:

Djöfull var það leim hjá Óla að hjóla í Jóhönnu.

Spurningin er; hversu langt getur fólk lagst til að hanga á valdinu sem það getur ekki hugsað sér að láta af höndum.

Ég spyr eins og sú alvitra kona sem ég er.

Auðvitað veit ég svarið, sumir eira engu til að halda völdum.

Og þá meina ég engu.

Ólafur Ragnar, hvað höfum gert þér?

Vá krakkar, það eru breyttir tímar.

Varðandi svo margt en ég var að lesa um einhverja konu sem hafði verið að reykja dóp á meðgöngunni.

Ég hneykslaðist upp í hársrætur þangað til ég mundi... Hehemmm.

Málið er að það er ekki svo langt síðan að konur reyktu og drukku á meðgöngu og það var enginn að amast neitt sérstaklega við því.

Ég vildi að ég gæti sagt: Um leið og ég varð ólétt þá hætti ég að fá mér sígó.

Kolor mí læing.

Mín börn eru fædd á árunum 1970, 78 og 80.

Ég reykti eins og sprúttsali með þær allar.

Enginn sagði orð, ég er því saklaus, vissi ekki betur.   Eða þannig. 

Málið er að tímarnir breytast.

Í fórum mínum á ég mynd af sjálfri mér með elstu stelpuna mína 8 ára og þá yngri svona þriggja mánaða.

Ferlega kjút mynd ef ekki væri fyrir þá staðreynd að ég held á sígarettu (reyndar held ég henni frá mér) og er alveg slök og nokkuð viss um að ég sé að því komin að hreppa titilinn: "Móðir áratugarins".

Djöfuls myndavélar alltaf hreint!

Ég átti góða vinkonu sem var með sína stelpu á brjósti nokkuð lengi.

Hún var að tala í símann, með kaffibollann í annarri, símann við eyrað og með sígó.

Hún skvetit smá kaffi yfir barnið þegar hún lagði áherslu á mál sitt, ösku líka og það pirraði hana svakalega, eins og gefur að skilja að krakkaandskottinn lægi á brjóstinu á henni á ögurstundu umræðunnar.  Hún sagði við afkomandann::Í guðanna bænum reyndu að sýnkrónisera fæðuinntökuna svo ekki hljótist skaði af. 

Stilling og æðruleysi þessarar vinkonu minnar var og ermér stöðugt undrunarefni.

Reyndar var enginn með myndavél, en kommon, hún var ekkert vond mamma, bara kona tíðarandans.

Við fórum í bankann og reyktum í röðiinni og gjaldkerinn reykti á meðan hann afgreiddi okkur.

Við bonduðum á reyknum, við og gjaldkerinn.

Við fórum í Dómus Medica og reyktum á biðstofunni.  Lífið maður, fíknin maður.

Við reyktum á biðstofu mæðraverndar.

Á Fæðingarheimilinu.

Samt eru krakkarnir okkar ofurmanneskjur sem stjórna þessu fjandans þjóðfélagi og þá sjaldan að manni er boðið til þeirra er maður skikkaður út á pall til að færa fórnir til sígóguðsins.

Það sem var í lagi í fyrra en hegningarlagabrot í dag.  Allt spurning um að stjórna umræðunni og viðhorfum almennings.

Jamm ekki vanmeta áróður í hvaða mynd sem hann birtist, til góðs eða ills.

Amen.

Farin í smók eða myndi gera hefði ég ekki hætt um áramótin.

Ég hreinlega tek á flótta þegar fólk reynir að segja mér drauma sína (með undantekningum þó, því það er aktjúallí til fólk sem dreymir af skynsemi).

Þið þekkið öll þennan kall sem segir alveg: Ég var staddur í New York fannst mér en það var samt ekki New York heldur Berufjörður og þar hitti ég Robert Redford sem var samt ekki Redford heldur Gummi Hallberu á Fláka.

Arg....

Þess vegna hef ég þá reglu að kvelja fólk yfirleitt ekki með ómerkilegum draumförum mínum.

En á öllu eru undantekningar, einkum hjá mér, af því að mínar reglur eru búna til as æ gó a long.

Í nótt dreymdi mig sem sagt að ....

Dorrit sem var samt ekki Dorrit heldur Marta Stjúart og hún var að sláta lambi með handþeytara og flaka þorsk með ostaskerara, sem var samt ekki ostaskerari heldur flísatöng.

 225 þúsund manns sem voru ekk svona venjulegir menn heldur svona mörg eintök af Ólafi Ragnari fylgdust með samkvæmt niðurstöðu skoðanakönnunar sem kostningarsjórar ÓRG ég meina forsætisráðuneytið lét taka á meðan þáttur Mrötu var sýndur.

Þetta var alveg svona í draumnum.

Mér fannst eins og ÓRG sem var samt ekki ÓRG heldur Guðni Ágússton, svona líka fjölfaldaðu, hefði unnið forsetakosningar á Íslandi í New York, sem var auðvitað ekki New York heldur skógur á Íslandi sem hafði einu sinni verið bara hrísla.

Vandinn er að ég hef andvarpað þungt frá því ég vaknaði, eins og allar heimsins áhyggjur hvíli á brjóstholinu.

Veit ekki hvort ég er að fá hjartaáfall vegna subbulegs lífernis eða hvort þetta er bein afleiðing draumsins.  Color mí kreisí.

Ég á frænku sem auðvitað er utan að landi, fjarskyld og svona, ég þekki hana ekkert og myndi ekki fara með henni í leikhús eða neitt svona félagslegt enda er ég með bullandi fordóma gagnvart landsbyggðinni eins og allir vita (hér er best að setja DJÓK svo það komi ekki hatursgrein um mig í Búnaðarblaðinu)..

Hún andvarpaði stöðugt kerlingin og fékk viðurnefnið mæða en það er önnur saga.

Af hverju er ég að segja ykkur þetta?

Jú, það er auðvitað ástæða fyrir því.

Það er ástæða fyrir öllu sem ég geri og allt sem ég segi frá og upplifi skiptir máli, ekki bara fyrir mig heldur mannkynið í heild sinni.

Þessi draumur er fyrir niðurstöu kosninganna í júní næst komandi er ég hrædd um.

Ef þig viljið ekki að hann rætist í guðanna bænum spýtið í lófana, ég á það til að vera svo fokking berdreymin.

Dæs, dæs og meira dæs, þetta hlýtur þá að teljast martröð.

Liðið sem er að plögga Núbó er aumkunarvert í mínum augum.

Ljótt að segja það, en svona líður mér.

Þetta eru svona Bör Börson týpur, þrátt fyrir að Bör Börnson eigi ekkert skylt við þessa kóna, hann var nefnilega góðmenni og krútt og á jaðri þess að vera undir norminu í greind.

Amma mín heitin hefði heldur betur átt orð yfir Núbóaðdáendurna, en hún hefði kallað þá landsölumenn.

Ég legg ekki meira á ykkur.

Nú á ég erfitt með að trúa því að hótel með golfvelli og öðrum ríkramannasýslum geri sig þarna uppi á hjara Fjalla.

Á Grímsstöðum er alltaf skítkalt - sumrin eru vart sumur og í mínum haus fæ ég þettta ekki til að ganga upp.

Þó Núbó sé hrifin af harðfiski þá sannfærir það mig ekki um Íslandsást hans.  Kínverjar borða harðfisk frá blautu barnsbeini.

Beisíklí þá eru menn sem stöðugt hugsa í mínútum og skjótfengnum gróða, ef ekki með landasölu til útlendinga, þá orkufrekan umhverfisskemmandi iðnað ekki bestu synir Íslands.

Þeir eru með evrur í augunum og ef augasteinn þeirra er skoðaður ítarlega má sjá þar mynd af stórvirkum vinnuvélum.

Mín vegna má Núbó borða eins mikinn hákall og hann vill og vera hér forever, en land á hann ekki að fá, hvorki í leigu til 100 ára né til eignar.

Það dýrmætasta sem ein þjóð á er landið og auðlindirnar.

Ég vil að við höfum það í huga nú þegar Kínverjar og aðrar stórþjóðir kaupa upp land víða um heim.

Ég fæ martröð við tilhugsunina.

Núbó: Snæddu harðfisk.

Núbó viðurkennir í vitali við Bloomberg fréttastofuna að hann sé að nýta sér efnahagshrunið til kaupa á Grímsstöðum.

Sjá hér grein í DV frá því í fyrra og svo getum við talað saman.