Bókin Hetjur og hugarvíl eftir Óttar Guðmundsson lækni, sem er einn snjallasti penni á Íslandi, ræðir hetjur Íslendingasagnanna í glænýju ljósi: Voru Gunnar og Njáll elskendur? Egill Skallagrímsson morðsjúkur alki? og hvetur lesendur til að hugsa „út úr boxinu." Óttar útskýrir á auðskilinn hátt söguþræði og hlutverk sögupersónanna, svo maður þarf ekki að vera með Íslendingasögurnar á tandurhreinu til að hafa gaman og gagn af bókinni sem er bráðfyndin: „Skarphéðinn [Njálsson] var með geðklofalíkan persónuleika þar sem alls konar ranghugmyndir blómstruðu eins og framandi bananatré í íslensku gróðurhúsi." 

Óttar gerir Njálu góð skil og flokkar sögupersónur „eftir örlögum og persónuleikaþáttum." Þannig eru t.d. mestu „taparar" Njálu Gunnar á Hlíðarenda, Skarphéðinn Njálsson og Njáll Þorgeirsson og meðal „sigurvegara" hennar Hallgerður langbrók og Mörður Valgarðsson sem var „náfrændi Gunnars á Hlíðarenda ...og var annálaður fyrir baktjaldamakk og undirferli."

Mörður „er persónugervingur hinnar slægu lögmannastéttar...án samviskubits eða eftirþanka þó hann komi iðulega illu til leiðar... og kemst heill á húfi út úr hörmungum Nálssögu. Hvítflibbaglæponinn lifir alltaf af og heldur áfram viðskiptum sínum eins og ekkert hafi í skorist þó hvervetna blasi við brunnir akrar og kalin beitilönd þar sem hann hefur farið yfir." Mörður hagar sér „í samræmi við siðareglur stéttar sinnar og hirðir ekki um siðferðilegar spurningar. Hann minnir því á hina raunverulegu sigurvegara íslenska efnahagshrunsins, lögfræðinga sem tókst að sitja við allar hliða borðsins... Mörður hefði verið vinsæll kennari við lagadeild" HÍ, verið „vellauðugur en ekki borist mikið á heldur barmað sér vegna lélegra launa... Mörður er fyrsti alvöru íslenski lögfræðingurinn og ætti skilið að klækjaverðlaun stéttarinnar yrðu kennd við hann og afhent árlega að Bessastöðum að viðstöddum fjölmiðlum."

Marðarböllur Lögmannafélagsins.