Sú frétt sem mér fannst hvað áhugaverðust í síðustu viku var sagan af núverandi bankaráðsmanni Seðlabanka Íslands, Magnúsi Árna Skúlasyni, sem ætlar í mál við fjárfestingabankann Straum Burðarás út af vangoldinni þjónustu vegna gjaldeyrisviðskipta. Morgunblaðið sagði frá málinu á föstudaginn.

Fréttin var fyrst og fremst áhugaverð út af nokkrum atriðum sem ekki komu fram í henni, vegna spurninga sem óhjákvæmilega vöknuðu við lestur hennar.

Magnús Árni krefur Straum um 26 milljónir króna vegna þess að hann telur sig hafa verið hlunnfarinn af bankanum í gjaldeyrisviðskiptum sem áttu sér stað frá bankahruninu í október og þar til í nóvember þegar sett voru gjaldeyrishaftalög til að koma í veg fyrir slík viðskipti.

Samkvæmt frétt Moggans komu Straumur og Magnús Árni sér saman um að sá síðarnefndi myndi hafa milligöngu um að koma bankanum í samband við íslenska útflytjendur til að kaupa af þeim gjaldeyri. Í staðinn myndi hann fá ákveðna þóknun fyrir.

Útflytjandinn lagði gjaldeyrinn svo inn á bankareikninga Straums í útlöndum, meðal annars í sænskum banka samkvæmt fréttinni. Straumur lagði svo krónur inn á reikning útflytjandans hér heima á Íslandi. Verðið sem útflytjandinn fékk fyrir gjaldeyrinn var hærra en hann hefði getað fengið í gegnum Seðlabanka Íslands og Straumur losaði sig við íslenskar krónur í skiptum fyrir erlendan gjaldeyri. Báðir aðilarnir græddu því útflytjandinn fékk hærrra verð og Straumur gat losað sig við krónur sem bankinn átti mikið af.

En af afleiðingin af þessu var vitanlega sú að gjaldeyrir útflytjandans kom aldrei til landsins heldur fékk hann söluverðmætið greitt í krónum í gegnum Straum. Þess konar viðskipti voru ekki ólögleg frá bankahruninu og þar til gjaldeyrishaftalögum var komið á hér á landi og útflytjendur voru skyldaðir til þess, lögum samkvæmt, að skila gjaldeyrinum til banka á Íslandi. Þessi gjaldeyrishöft voru meðal annars sett til að reyna að rífa gengi hinnar löskuðu íslensku krónu upp úr skítnum.

En hér byrja spurningar að flæða fram því líkt og Mogginn hefur eftir Magnúsi Árna lék verulegur vafi á að slík gjaldeyrisviðskipti væru lögmæt eftir að gjaldeyrishöftunum var komið á.

Spurningin er því sú hvort Straumur hafi hætt að stunda slík gjaldeyrisviðskipti eða ekki eftir að gjaldeyrishaftalögunum var komið á. Ef þeir hættu að stunda slík viðskipti er ekkert sem bendir til að þeir hafi brotið lög en ef þeir gerðu það ekki er afar líklegt að bankinn hafi brotið lög.

Hvað gerði Straumur þá? Hélt hann þessum viðskiptum áfram eftir að gjaldeyrishaftalögunum var komið á? Í fréttinni stendur ekkert um þá stóru spurningu.

Hins vegar rifjaðist það upp fyrir mér að DV sagði frá því í janúar síðastliðinn að Straumur stundaði nákvæmlega þess konar viðskipti í gegnum banka í Svíþjóð og Danmörku sem rætt er um í máli Magnúsar Árna gegn Straumi. Þá neitaði talsmaður Straums því að bankinn hefði framið lögbrot í gjaldeyrisviðskiptum sínum en viðurkenndi jafnframt að bankinn hefði í einhverjum tilfellum keypt gjaldeyri á yfirverði af aðilum sem þeim væri heimilt að kaupa af auk þess sem viðskiptavinir bankans hefðu verið látnir vita af því Straumur vildi kaupa gjaldeyri. Engin brot á gjaldeyrishaftalögunum hefðu hins vegar verið framin.

Jón Þór Sturluson, þáverandi aðstoðarmaður  Björgvins G. Sigurðssonar, sagði þá í samtali við blaðið að samkvæmt gjaldeyrishaftalögunum væri það klárt lögbrot af hálfu útflytjandans að skila ekki gjaldeyrinum til landsins. Hann sagði jafnframt að ábendingar um að Straumur hefði stundað slík viðskipti með gjaldeyri eftir að gjaldeyrishaftalögunum var komið á hefðu borist til viðskiptaráðuneytisins og Seðlabanka Íslands.

Sú spurning stendur því enn eftir ósvöruð hvort lögbrot hafi verið framin í þessum viðskiptum Straums og útflytjendanna með gjaldeyrinn. Eins auðvitað er ekki vitað hverstu umfangsmikil þessi viðskipti voru og í hversum miklum mæli menn stundi þau um þessar mundir. Þetta er spurningar sem gaman væri að komast að og fréttin í Mogganum skilur óhjákvæmilega eftir.