Þegar ég var stelpukorn í Vesturbænum í Reykjavík var ekki sjónvarp á hverju heimili. ,, Byrjar mamma einu sinni enn að tala um þegar hún var lítil og það var ekkert sjónvarp og bara makkintoss þegar Jói frændi kom í land.” 


Vinkona mín átti heima í Grímsbí. Ég áttaði mig ekki á því fyrr en síðar að þau sem áttu heima þar voru fátæk.  Vinkona mín bjó ásamt þremur systrum og foreldrum í tveimur herbergjum og eldhúskitru frammi á gangi þar sem tveir gátu borðað við bretti sem dregið var út ofan við skúffurnar. Klósettið var líka frammi á gangi og sameiginlegt með öðrum íbúum hússins. Yfirleitt var borðað í stofunni og maturinn sendur um lúgu sem var milli eldhúss og stofu. Fjölskyldan svaf öll svefnherberginu en stofan var alsherjar vistarvera. Þar var borðað spjallað, rifist og síðast en ekki síst, horft á kanasjónvarpið. 


Laugardagur klukkan ellefu. Krakkarnir í nágrenninu flykkjast í Grimsbí. Inn í tveggja herbergj íbúð sexmanna fjölskyldunnar hennar Siggu vinkonu. Eins gott að koma snemma svo maður lenti ekki frammi á gangi. Þau röðuðu sér á gólfið og horfðu af áfergju á Skippa skræk, Dónald dökk, Mikkí más, Plútó og  Minnu. Sum börnin voru að sjá sjónvarp í fyrsta sinn og létu sig ekki dreyma um að fá sjónvarp inn á sitt heimili. En þetta fólk var flott; það hafði sjónvarp. Þau voru ekki fátæk eins og mamma og pabbi sem höfðu ekki efni á að vera með kanasjónvarpið. Svona áttu fjölskyldur að vera: aliminnilegt fólk með sjónvarp og . . . 


Æ, þetta eru bara minningar, hvaða máli skipta þær í dag? 

Græðgishákarnir rændu mig aleigunni. Ekki nóg með það, þeir rændu foreldraarfinum mínum, ekki nóg með það þeir gerðu börnin mín arflaus.

Sama má segja um margar söngsystur mínar en þeim hefur ekki tekist að ræna okkur söngnum.

Hvað er það sem fær okkur eftir langan vinnudag og saðsama kvöldmáltíð til að standa upp úr sófanum og skunda á fund jafnþreyttra söngsystra og þræla með þeim í gegnum nótnafrumskóginn. Syngja sömu laglínuna aftur og aftur og aftur þar til hún límist inn í vinstra heilahvelið.  Afraksturinn verður ljós þegar líður á æfingatímabilið. Nótnahjakkið breytist í tónlist. Fallega tóna sem titra í samhljómi og vefja sér utan um huga og eyra. Uppskeran er galdri líkust. Eftir tugi æfingastunda er komið að hápunktinum; tvisvar sinnum tveggja tíma tónleikar og tilganginum er náð: samhljómur, einn hljómur sem samsettur er úr mörgum tónum sem hljóma sem einn. Systralag í hljómum. 

Þetta geta græðgishákarnir ekki tekið frá okkur. 

Almenn þátttaka í kórum og leikfélögum er mikil á Íslandi. Svona starf er mannbætandi, felur í sér mannrækt sem þjálfar fólk í samvinnu, tillitssemi og eflir samhljóm. Ætti ekki að skylda bankastjórnendur til að syngja í kór?