Með þessum dómi Hæstaréttar er skýrt kveðið á um að afturvirkni er óheimil og er það bundið í stjórnarskrá og ætti að vera stjórnvöldum ljóst og þá sérstaklega löggjafanum sjálfum, Alþingi. Kannski hafa þingmenn ekki lesið stjórnarskránna?

En vandinn liggur kannski frekar í  skilgreiningunni á afturvirkni. Það virðist vefjast fyrir stjórnvöldum hvað afturvirkni sé. Það er að mínu mati furðulegt en sýnir kannski best hversu firrt stjórnvöld eru orðin. Sjá ekki hið augljósa.

Ég varð sjálfur fyrir barðinu á afturvirkni þegar þáverandi borgarstjóri breytti afturvirkt reglum um lóðaskil í Reykjavík. Áratugum saman var sú framkvæmd að þeir sem fengu úthlutað lóð var bannað að selja hana til að koma í veg fyrir brask og ef þeir hættu við að byggja á lóðinni urðu þeir hinir sömu að skila lóðinni gegn endurgreiðslu. Þessi skilningur var staðfestur af innanríkisráðuneytinu (forvera þess samgöngu- og sveitarstjórnarráðneytið) í febrúar 2010 og af Héraðsdómi Reykjavíkur 4. júlí 2011 og býður eftir að komast að hjá Hæstarétti.

Afturvirknin fólst í því að þáverandi borgarstjóri lagði til breyttar reglur á fundi borgarráðs 20. nóvember 2008 um að ekki væri lengur hægt að skila lóðum til borgarinnar. Breytta reglan var látin gilda afturvirkt frá 1. okt. 2008 þannig að þeir sem skiluðu eftir þann dag máttu ekki skila. Hinir sem skiluðu fyrir þann dag fengu endurgreitt.

Mín skilgreining: Afturvirkni er það sem er ákveðið á morgun en látið gilda í dag. Og það er bannað og stjórnvöld hvar sem er ættu að virða þá einföldu reglu.