Fyrir þremur vikum sagði svissneski seðlabankastjórinn, Philipp Hildebrand, af sér embætti. Ástæða afsagnarinnar var sú að eiginkona bankastjórans hafði átt í tugmilljóna viðskiptum með gjaldeyri þremur vikum áður en seðlabankinn hóf aðgerðir til að draga úr gengishækkun svissneska frankans.

Eiginkona bankastjórans taldist búa yfir innherjaupplýsingum, en bankastjórinn sór og sárt við lagði að hann hefði ekkert vitað af þessum viðskiptum hennar. Engu að síður lét Hildebrand verða sitt fyrsta verk, eftir að uppvíst varð um viðskipti eiginkonunnar, að boða til blaðamannafundar og tilkynna um afsögn sína. 

Í heilbrigðum lýðræðissamfélögum er litið á stjórnsýsluna sem eign almennings. Í slíkum samfélögum er gerð krafa um að heilindi embættismanna og stjórnmálamanna séu hafin yfir skynsamlegan vafa. Philipp Hildebrand þurfti því ekki að hugsa sig um tvisvar. Um leið og menn gátu haft rökstuddar efasemdir um heilindi hans, sagði hann af sér embætti.

Á Íslandi þarf að sanna á embættismenn og stjórnmálamenn ávirðingar líkt og fyrir dómi, eigi þeir að segja af sér. Engu breytir þótt þeir séu rúnir trausti og trúverðugleika. Ástæðan er sú að litið er á stjórnsýsluna og stofnanir landsins, ekki sem almenningseign, heldur sem eign stjórnmálaflokkanna. Að öðrum flokkum ekki ólöstuðum, þá þykist Sjálfstæðisflokkurinn aðaleigandinn, og hefur farið sínu fram svo að þjóðarharmleikur hlaust af. 

Það vitnar um erfiða stöðu þegar þingmaður, formaður stjórnmálaflokks, vísar á bug með gífuryrðum réttmætum efasemdum um aðkomu hans að risavöxnu fjársvikamáli, máli sem átti drjúgan þátt í setja bankakerfi þjóðarinnar á hliðina og líf tugþúsunda heimila úr skorðum. Tortryggni Hallgríms Helgasonar rithöfundar í garð Bjarna Benediktssonar var á rökum reist, en ekki merki um helsjúka umræðu, eins og þingmaðurinn hélt fram. Þvert á móti. Sama er að segja um spurningar Björns Ólafs Hallgrímssonar hæstaréttarlögmanns út í sölu þingmannsins á hlutabréfm í Glitni, þær voru og eru fullkomlega réttmætar.

En það var við hæfi að þingmaðurinn og formaður Sjálfstæðisflokksins skyldi kalla til vitnis og réttlætingar hneykslun sinni fráfarandi biskup, herra Karl Sigurbjörnsson, sjálfan þagnameistara Þjóðkirkjunnar. 

Heilindi Bjarna Benediktssonar í tengslum við Vafningsmálið og sölu hlutabréfa hans í Glitni í febrúar 2008 eru ekki hafin yfir skynsamlegan vafa. Trúverðugleiki hans er þess vegna enginn.

Þingmanninum ber að fara að dæmi biskupsins og boða afsögn sína.