Fyrir ekki svo löngu síðan þóttu landsþing og flokkstjórnarfundir Framsóknarflokksins fréttnæmir, sem eðlilegt var. Flokkurinn var umsvifamikill í ríkisstjórn með Sjálfstæðisflokknum á árunum 1995 til 2007. 

Vænni sneið kvöldfréttatíma beggja sjónvarpsstöðva var iðulega splæst á þessar samkomur. Viðtal við einhvern forystumanna flokksins, Halldór, Valgerði, Finn, Siv eða einhvern álíka, var jafnan hluti innslagsins. Rætt var við þau standandi einhvers staðar á miðju gólfi með salinn í bakgrunni og gjarnan skjaldarmerki flokksins á vegg eða á borðum. Dress code, grænt bindi, græn dragt eða hálsklútur.

Einn atburður varð alltaf í þessum sjónvarpsviðtölum við hina giftusamlegu forystumenn flokksins: 

Eins og fyrir tilviljun, rann maður inn í bakgrunn myndarinnar og staðnæmdist þar. Skjávofa. Alltaf sami maðurinn. - Það getur verið mikilvægt að minna á sig þótt með óbeinum hætti sé. Að gerast skjávofa er áhrifarík leið til þess.

Þetta rifjaðist upp fyrir mér þegar ég gekk heim úr vinnu í gær. Á horninu við Reykjavíkurapótek stóð Svavar Halldórsson, fréttamaður Sjónvarps, fyrir framan kvikmyndatökuvél og tók upp frétt. Þá mundi ég eftir framboði mínu til stjórnlagaþings, og hinum 500 frambjóðendunum. Ég hugsaði með mér:  Ætti ég að "rétta" stefnuna örlítið og láta mig líða hægt inn í mynd hægra megin, bakvið Svavar, og svo aftur út úr rammanum vinstra megin? Mjög mjög hægt. Eða væri möguleiki að staðnæmast í miðjum bakgrunni og aðhafast eitthvað sem ekki vekti grunsemdir en samt hæfilega athygli? Ég gæti þóst vera að skoða lágmyndirnar á apótekinu eða litið á úrið og látist vera að bíða eftir einhverjum.

Ég guggnaði á þessu og gekk framhjá, bakvið tökuvélina. 

Það breytir ekki því, að skjávofufaraldur gæti skollið á þegar frambjóðendur til stjórnlagaþings hafa fengið úthlutað auðkennistölu sinni 3. nóvember næstkomandi.