„Í vel stjórnuðu borgríki koma allir á harðahlaupum til þings, en þar sem léleg stjórnskipun er við lýði hreyfir enginn legg né lið til að koma sér þangað. Enginn hefur áhuga á því sem þar fer fram og menn fullyrða að almannaviljinn fái engu ráðið og að allt sé lagt undir hugðarefni einstaklinga. [...]. Um leið og einhver segir um málefni ríkisins: Hvað koma þau mér við? – þá má reikna með því að ríkið sé glatað.“ Svo mælti Rousseau. 

Þótt mælt traust á Alþingi sé löngu komið á það stig að í landinu ríkir hættuástand, er engan bilbug að finna á almenningi. Um fimm hundruð manns gripu tækifærið og buðu sig fram til stjórnlagaþings. Áhugi landsmanna á stjórnmálum virðist vera í öfugu hlutfalli við traust þeirra á stjórnmálamönnum og stjórnmálaflokkum. Það er rökrétt. 

Þjóðin hefur áttað sig á að hún þarf að taka málin í eigin hendur. Spekin sem gekk út á að „græða á daginn og grilla á kvöldin“, var villuljós, blekkingarleikur rummunga sem gerðu sér samfélagið að féþúfu. 

Siðað samfélag er ekki sjálfgefið. Það er reist og því er haldið við af þeim sem tilheyra því. Öðrum er ekki til að dreifa, og enginn fullgildur borgari getur skorast undan. Samfélagi má líka við skjólvegg. Falli steinn úr hleðslunni bera allir ábyrgð á að honum sé komið fyrir á ný. 

Öllum kjörgengum borgurum var frjálst að bjóða sig fram til stjórnlagaþings, og gera það í eigin nafni. Þannig á það að vera. Þegar kemur að kjördegi, þann 27. nóvember, þurfa kjósendur að velja einn eða fleiri frambjóðendur, en hver kjósandi getur kosið allt að 25. 

Eitt ættu kjósendur að hafa hugfast við val á frambjóðendum: Stjórnlagaþingið þarf að verða – eins og Alþingi ætti að vera - vettvangur almannahagsmuna, en alls ekki sérhagsmuna.