Óskaplega gengur þingmönnum illa losa sjálfa sig og Alþingi undan inngrónum valdhroka Sjálfstæðisflokksins. Eru þeir hræddir? Hefur áratuga kverkatak flokksins á íslensku samfélagi (með víðtækum persónunjósnum, berufsverbot og alles) skilið eftir sig slík ónot í sálarlífi manna? 

Almenningur á Íslandi herti upp hugann í byrjun árs 2009 og hrakti ríkisstjórn Sjálfstæðisflokksins frá völdum, eftir að landið hafði verið keyrt í fjárhagslegt þrot þannig að það átti allt undir náð og miskunn annarra ríkja komið. Í alþingiskosningum, sem fylgdu í kjölfarið, viku kjósendur flokknum síðan til hliðar. (Þetta var áður en skýrsla rannsóknarnefndar Alþingis afhjúpaði subbuskapinn fyrir alvöru, og fjárhagslegt hrun varð að pólitísku og siðferðilegu hruni einnig.)

Af þessu getur meiri hluti Alþingis óhræddur dregið þá ályktun að Sjálfstæðisflokkurinn á ekki að ráða för í þinginu, og alls ekki í eftirhrunsmálum sem varða þjóðina mestu, eins og stjórnarskrármálinu. Flokkurinn sem afneitar bæði fortíð sinni og ábyrgð. Þaðan af síður á örfáum þingmönnum flokksins að líðast að gera Alþingi óstarfhæft með málþófi og koma ítrekað í veg fyrir að vilji meiri hluta þingsins og yfirgnæfandi meiri hluta landsmanna nái fram að ganga. Það er ofbeldi.

Meiri hluti Alþingis og forseti þess þurfa að herða upp hugann og stöðva ofbeldið, koma þingi og þjóð til varnar. Vanræki forsetinn, Ásta Ragnheiður Jóhannesdóttir, skyldur sínar við þingið ber þingmönnum að grípa inn í, samkvæmt 64. gr. þingskaparlaga.

Koma þarf í veg fyrir að Sjálfstæðisflokkurinn dragi Alþingi lengra niður í svaðið til sín.

P. S.

Ég skora á fólk að fara á þingpalla til að sjá og heyra milliliðalaust hve lágt er lagst í málþófinu. Sannreynið orð mín um ofbeldi.

Sumardagurinn fyrsti. Fallegasti dagur ársins. Megi nú vora fyrir alvöru í þjóðlífi okkar og samfélagi.

Vonir mínar eru bundnar við nýja stjórnarskrá og heiðarlegt uppgjör við hrunið. Lagalegt, pólitískt og siðferðilegt uppgjör, án undansláttar og án illsku og heiftar. Reiði er eðlileg en vonleysi má ekki ná yfirhöndinni. Sennilega eigum við langa leið fyrir höndum en höfum enga haldbæra eða siðlega ástæðu til þess að gefast upp.

Við þurfum ekki að sigra heiminn. Við skulum keppa að því að byggja upp réttlátt, sanngjarnt og lýðræðislegt samfélag á Íslandi. Til þess þurfum við að vera óhrædd við að breyta, ýta einarðlega hinu gamla og rótfúna til hliðar og byggja nýtt. 

Og hugsa. Enginn ætti að læsa sig aftan í rassinn málstað eða flokki og láta draga sig meðvitundarlausan um holt og móa. Kúgun og ofríki þrífast á ótta.

Verum óhrædd. Okkur er skapað að ganga upprétt. Segjum það sem okkur býr í brjósti.

Bráðum kemur betri tíð með blóm í haga,
sæta langa sumardaga.

Gleðilegt sumar :)

Jóhanna Vigdís þingfréttaritari fiskaði í kvöldfréttum upp stjórnmálafræðiprófessor, Gunnar Helga Kristinsson, sem taldi eðlilegt að, úr því sem komið væri, þá réði Sjálfstæðisflokkurinn því að kjósendur fengju ekki kosið um frumvarp að nýrri og endurskoðaðri stjórnarskrá samhliða forsetakosningum í sumar. Skítt veri með vilja meirihluta Alþingis, skítt veri með vilja meirihluta kjósenda. Verði þinn FLokksvilji.

Vonandi verður ekki hlustað á þessi óráð prófessorsins.

Ríkisstjórn og þingmönnum ber að snúast til varnar þinginu og þjóðinni og hrinda ofbeldisárás flokksins, þeirri svívirðu sem náði hámarki á miðnætti í gærkvöld.

Sjálfstæðisflokkurinn komst mjög nálægt því að eyðileggja íslenskt samfélag, og er hvergi nærri hættur. Flokkurinn mun ekki hætta, og hann mun einskis svífast, verði honum ekki setttur stóllinn fyrir dyrnar.

Enn reynir á meirihluta Alþingis.

Vonandi er von.

Greinilegt er að leggja á allt í sölurnar til þess að kæfa rödd almennings, koma í veg fyrir að hann geti sagt skoðun sína á frumvarpi að nýrri og endurskoðaðri stjórnarskrá samhliða forsetakosningum í sumar. Hvort það tekst ræðst á miðnætti í kvöld. En eitt er víst, að tilgangurinn er jafnsvívirðilega ómerkilegur og meðulin.

Þingmaður að nafni Ásmundur E. Daðason hefur lagt sitt litla lóð á vogarskálarnar.

Ómerkilegar og óheiðarlegar dylgjur hans  í umræðum á Alþingi í dag um frumvarp að nýrri stjórnarskrá, nánar tiltekið 111 gr. þess, gefa tilefni til þess að vekja athygli á eftirfarandi:

Í 21. gr. núgildandi stjórnarskrár segir:

"Forseti lýðveldisins gerir samninga við önnur ríki. Þó getur hann enga slíka samninga gert, ef þeir hafa í sér fólgið afsal eða kvaðir á landi eða landhelgi eða ef þeir horfa til breytinga á stjórnarhögum ríkisins, nema samþykki Alþingis komi til."

Í 111. gr frumvarps Stjórnlagaráðs að nýrri stjórnarskrá segir aftur á móti:

"Heimilt er að gera þjóðréttarsamninga sem fela í sér framsal ríkisvalds til alþjóðlegra stofnana sem Ísland á aðild að í þágu friðar og efnahagssamvinnu. 

Framsal ríkisvalds skal ávallt vera afturkræft.

Með lögum skal afmarka nánar í hverju framsal ríkisvalds samkvæmt þjóðréttarsamningi felst.

Samþykki Alþingi fullgildingu samnings sem felur í sér framsal ríkisvalds skal ákvörðunin borin undir þjóðaratkvæði til samþykktar eða synjunar. Niðurstaða slíkrar þjóðaratkvæða greiðslu er bindandi."

Með öðrum orðum, þá getur Alþingi - samkvæmt gildandi stjórnarskrá - afsalað þjóðinni landi og landhelgi og framselt ríkisvald, án þess að almenningur fái nokkru um þá ákvörðun ráðið.

Samkvæmt frumvarpi Stjórnlagaráðs að nýrri stjórnarskrá getur Alþingi hins vegar ekki afsalað neinu af fullveldi landsins eða framselt ríkisvald til alþjóðlegra stofnana. 

Ákvörðun um slíkt getur enginn nema almenningur sjálfur tekið í bindandi þjóðaratkvæðagreiðslu. Og - það sem meira er - slíkt afsal fullveldis yrði alltaf að vera afturkræft.

Íslendingar ættu - nú sem fyrr - að vara sig á óprúttnum loddurum sem skolar inn á Alþingi, þeim sem skirrast ekki við að veifa frekar röngu tré en öngvu.

Ögmundur segist vera meðmæltur frumvarpi að nýrri stjórnarskrá. En, hann er búinn að finna út að hann geti ekki stutt frumvarpið nema að engin mál verði undanþegin þjóðaratkvæðagreiðslu að frumkvæði 10% kjósenda. Allt eða ekkert.

Til að krydda ágreiningsefnið heldur Ögmundur því fram að samkvæmt nýju stjórnarskránni hefði ekki verið hægt að kjósa um Icesave, því þjóðréttarsamningar séu þar undanþegnir þjóðaratkvæðagreiðslum.

Þetta er rangt.

Ögmundur mætti athuga að forsetinn er með óbreyttan málskotsrétt samkvæmt nýju stjórnarskránni. Það út af fyrir sig ætti að nægja honum. Við bætist síðan að Icesave-samningarnir voru ekki þjóðréttarsamningar. Áhyggjur Ögmundar eru sem sagt með öllu óþarfar. Hann getur óhræddur og heilshugar stutt frumvarpið.